Grillen

©Alexia Mangelinckx

Ons energiebeleid is overgeleverd aan grillen. Een nieuwe regering moet daarom een deal maken die best complex mag zijn, als hij maar duidelijk is en zo veel mogelijk steun geniet.

Geruststellend is het allemaal niet. De kernreactoren van Tihange 2 en Doel 3 liggen stil omdat er scheurtjes zijn vastgesteld. Doel 4 ligt plat, vermoedelijk na sabotage. Tihange 1 moet later in augustus dicht voor onderhoud. Op dat moment zal België op een derde van zijn nucleaire capaciteit draaien.

Nog minder geruststellend is dat een snelle oplossing niet voor morgen is. De scheurtjesreactoren zouden tot eind dit jaar dicht blijven. Electrabel wil Doel 4 tegen half september weer opstarten, maar sommigen twijfelen aan die timing.

Het gevolg is pijnlijk. Het is niet overdreven te stellen dat we nog nooit zo kwetsbaar de winter tegemoet gaan. Nog nooit moesten we zo hard hopen dat het over enkele maanden niet te koud wordt, en dat de stroomproductie de energienoden van onze verwarmingsapparaten, verlichting, koelkasten en andere elektroapparatuur kan volgen.

Evenmin geruststellend is dat de regering niet bij machte lijkt om snel een antwoord te geven op de nieuwe situatie. De regering-Di Rupo is in lopende zaken en mag niet zomaar nieuw beleid inzetten. En op een nieuwe, centrumrechtse regering is het wachten. Volgende week worden de onderhandelingen daarover hervat.

De onzekerheid over Doel 4 leert nog eens hoe belangrijk het is dat in die onderhandelingen een goede deal over de Belgische energie tot stand komt. Makkelijk wordt dat niet. In een ideale wereld is energie milieuvriendelijk, veilig, goedkoop en altijd in voorraad. Met dat laatste dreigt het mis te lopen. Door de uitgestelde kosten voor de groenestroomcertificaten dreigt zij bovendien ook duurder te worden. Veiligheid is nooit 100 procent, weten we sinds Fukushima. En milieuvriendelijkheid stuit snel op praktische grenzen.

Toch mogen van de volgende regering minstens twee dingen worden verwacht inzake haar kernenergiebeleid. Het eerste is duidelijkheid. Dus niet opnieuw zoals in 2003, toen paarsgroen besliste dat de kerncentrales dicht moesten, maar een achterpoortje openhield om ze toch open te houden.

 

Ten tweede zou het goed zijn dat de nieuwe regering een deel van de oppositie zover krijgt om haar energiebeleid te steunen. Politiek evident is dat allerminst, maar het zou ten minste het voordeel geven dat opnieuw een energiebeleid kan worden uitgetekend dat niet alleen de komende vijf jaar, maar ook de jaren daarna niet uit koers wordt geslagen. 

Investeringen in energie zijn duur, of we nu spreken over kerncentrales, over meer hoogspanningsleidingen naar het buitenland, of meer groene centrales. Een van de belangrijkste manieren om investeerders over de brug te krijgen is hen zicht op de lange termijn te geven. 

Nogmaals: zoiets is politiek niet vanzelfsprekend, maar het zou meer dan welkom zijn. Nu zijn we overgeleverd aan grillen. Niet alleen de grillen van een beleid dat steeds van richting kan veranderen, maar - als het straks kouder wordt - wellicht ook aan die van het weer.

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud