Halfweg

©Saskia Vanderstichele

Goed en slecht nieuws uit Straatsburg: de groei keert langzaam terug, maar onze welvaartsstaat draait nog altijd op kosten van onze kinderen. We zijn halfweg om dat te corrigeren.

‘De Belgische economie groeit sneller dan het Europese gemiddelde’, tweette premier Elio Di Rupo (PS) gisteren. Hij interpreteerde daarmee wat welwillend de winterprognoses die Europees Commissaris Olli Rehn gisteren in Straatsburg voorstelde. Daarin wordt verwacht dat de Belgische economie dit jaar 1,4 procent groeit, en volgend jaar 1,7 procent.

Het gaat om meer dan cijfertjes na de komma. Hoe hoger de economische groei, hoe meer mensen een job vinden. Voor België betekent het dat naarmate de groei 2 procent nadert, doorgaans de werkloosheid stopt met stijgen. Economen noemen die correlatie ‘de wet van Okun’.

Zo blijkt het ook in de tabellen van Olli Rehn. Dit jaar verwacht hij dat de Belgische werkloosheid nog licht stijgt. Maar vanaf 2015 zou ze eindelijk beginnen dalen.

Het is niets te vroeg. De voorbije weken druppelde het weer berichten over ontslagrondes. In de Waalse glasindustrie verdwijnen zo’n 500 banen, bij de kranten van het Mediahuis verdwijnen er een kleine 200, Sony schrapt banen, Free Record Shop is failliet en AXA Bank schrapt een op de zes jobs. Andere werkgevers bouwen het personeel af door wie vertrekt niet te vervangen: 670 jobs bij Belfius, 1.115 bij ING België, meer dan 2.000 bij BNP Paribas Fortis en zo’n 300 bij KBC. Ook alle stadsbesturen zijn van plan hun personeel af te bouwen.

Dat de Europese Commissie ondanks die tijdingen toch de werkloosheid ziet dalen, is goed nieuws. Doorheen de jaren is de Commissie uitgegroeid tot de strenge waakhond van te frivole nationale politici. Ze verkondigt de slechte boodschappen die Belgische politici niet willen of durven verkondigen. Dat onze arbeidsmarkt te rigide is om veel jobs te creëren, dat er te weinig mensen aan het werk zijn en dat we op kosten van de volgende generaties geld uitgeven. 

Helaas is ook die slechte boodschap niet verdwenen, en dat is meer dan terecht. In de tabellen van Rehn blijft het tekort op de begroting hangen op 2,7 procent van het bbp en kan het zelfs weer licht oplopen als er niets gebeurt. Dat is het zorgwekkende deel. In het diepst van de financiële crisis - de recessie van 2009 - zat in de Belgische begroting een gat van 5,9 procent van het bbp. We zijn na de jaren zonder regering en na de besparingen en belastingen van Di Rupo-I dus net halfweg. Want eigenlijk is een overschot nodig. 

Met andere woorden: wie denkt dat het na de besparingen van de regering-Di Rupo tijd is om het roer om te gooien, vergist zich deerlijk. Wie denkt dat België zich al kapot heeft bespaard, vergist zich helaas ook deerlijk. Onze welvaartsstaat draait nog altijd op geleend geld, terwijl de pen­sioenkosten oplopen en ook de gezondheidsuitgaven jaar na jaar stijgen. 

De regering die na 25 mei aantreedt, zal daarom nog meer moeten saneren dan wat de regering-Di Rupo deed. Hoe meer groei, hoe makkelijker. Maar vergis u dus niet:

we zijn met moeite halfweg.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud