Jean Vanempten

De Amerikaanse president Donald Trump is ervan overtuigd dat hij een geboren dealmaker is. Dat verklaart de top met Kim Jong-un in Singapore.

De topontmoeting tussen de Amerikaanse president Donald Trump en de Noord-Koreaanse leider Kim Jong-un zet alle diplomatieke gebruiken op zijn kop. Normaal ontmoeten de leiders elkaar als een akkoord getekend wordt, nu was het voor de plechtige ondertekening van een intentieverklaring. Dat zegt niets over de afloop, laat staan over een mogelijk succes.

Het concrete punt in de verklaring is ‘de volledige denuclearisatie van het Koreaanse schiereiland’. Trump gaat ervan uit dat Kim zijn kerntuig afbouwt, Kim rekent er wellicht op dat de Amerikaanse militaire paraplu verdwijnt uit Zuid-Korea. Er is dus ruimte te over voor misverstanden. De Amerikaanse president heeft daarbij zorgvuldig één grote hefboom in handen gehouden: de economische sancties verdwijnen niet.

De top in Singapore heeft het voordeel dat de weg van de militaire confrontatie op zijn minst tijdelijk wordt verlaten.

Nu moeten de sherpa’s van de intentieverklaring een volwaardig akkoord maken. Over zes maanden kan het een groot fiasco blijken. En zal Trump met het nodige gemak Kim weer in de rol van verachtelijke ‘raketman’ duwen.

De Amerikaanse president gelooft in zichzelf als een ultiem dealmaker. Hij is een min of meer succesvolle vastgoedmagnaat, die vaak instinctief goede deals afsloot volgens het beproefde recept: een persoonlijke onmoeting, wat loven en bieden, en dan de transactie bezegelen. Niet alle deals van Trump liepen overigens goed af: hij heeft ook gigantische mislukkingen op zijn palmares.

Of de deal dit keer lukt, is maar de vraag. Kim is de jongste telg uit een familie die Noord-Korea al drie generaties met harde hand bestuurt. In het verleden hebben zijn grootvader en zijn vader ook al valse beloften gedaan om uit de economische wurggreep van de sancties te geraken. Het kernarsenaal beschouwt Kim bovendien als zijn levensverzekering. En die geef je niet gemakkelijk op.

De olifant in de kamer heet hier China. Het is niet toevallig dat Kim eerst nog de Chinese president Xi Jinping bezocht alvorens af te reizen naar Singapore. Xi zal hier uiteindelijk ook zijn zegje over willen doen.

Daarnaast zal het akkoord van Trump met Noord-Korea onvermijdelijk gelegd worden naast het nucleair akkoord met Iran dat zijn voorganger Barack Obama afsloot. Trump had geen goed woord over voor die deal en blies hem dan ook op. Kan hij beter?

Voor Kim speelt wellicht het lot van de Libische dictator Muammar Khadaffi mee. Enkele jaren nadat Khadaffi verzaakt had aan zijn massavernietigingswapens werd zijn regime weggebombardeerd door het Westen. Kim zal dus zeker garanties vragen voor het handhaven van zijn regime.

Dat alles maakt dat de beoogde ‘vrede en welvaart’, waarvan sprake in de tekst van Singapore, zeker niet binnen handbereik ligt. Daarvoor moeten een heleboel netelige kwesties nog uit de weg geruimd worden. En moeten beide presidenten de koelbloedigheid tonen waaraan het hen in het verleden vaak ontbrak.

De top in Singapore heeft het voordeel dat de weg van de militaire confrontatie op zijn minst tijdelijk wordt verlaten. Maar waar de weg nu heen gaat, blijft hoogst onduidelijk. Naar vrede is een optie, maar naar nergens is dat evenzeer. En voor de rest was het in ieder geval een mooie pr-stunt voor beide heren. Die kwam hen in elk geval goed uit.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content