Redacteur Politiek

De verkiezing van de Kamervoorzitter toonde gisteren hoe de PS en de N-VA strijden om het verdampte midden, met het Vlaams Belang als hefboom.

Vlak na verkiezingen die blootlegden hoe het vertrouwen in de politiek is gedaald, is het niet echt elegant dat het wekenlang gaat over wie welk ambt mag bekleden. Didier Reynders (MR) greep deze week naast een Europese topjob, CD&V zocht gisteren een vervanger voor Kris Peeters in de regering, premier Charles Michel (MR) wordt genoemd voor een Europese topjob en Patrick Dewael (Open VLD) werd gisteren verkozen tot parlementsvoorzitter.

Toch is dit het enige moment in de politieke cyclus waarop het over de postjes moet gaan en nog niet over beleid mag gaan. De mandaten van de politici uit de vorige legislatuur zijn afgelopen. De kiezer heeft nieuwe machtsverhoudingen uitgetekend. De politici moeten dus eerst de stoelen van de macht verdelen en daarna beleid voeren. Tot aan de volgende verkiezingen.

Hoe moeilijk die machtsverhoudingen in België liggen, bleek gisteren opnieuw bij de verkiezing van Dewael tot voorzitter van de Kamer. Dat gebeurde met een meerderheid van 101 stemmen op 150. Het is aannemelijk dat die brede steun de tevredenheid reflecteert over de vorige passage van Dewael als Kamervoorzitter. Niemand twijfelt eraan dat hij alles in huis heeft om een goede voorzitter te zijn.

Maar ook een andere motivatie was hoorbaar. Door Dewael aan te stellen vermeed de Kamer dat het Vlaams Belang een ondervoorzitter zou leveren. Vooral voor de Franstaligen is het belangrijk dat het Belang niet met zulke ceremoniële grandeur respect probeert af te dwingen. Het is een verkeerde beweegreden. Want het Belang blijft in het parlement de legitieme vertegenwoordiger van het ongenoegen bij 800.000 kiezers, of je dat nu wilt of niet.

Door raakpunten te zoeken met het Vlaams Belang dwingt De Wever Open VLD en CD&V misschien naar rechts.

Maar vooral toonde de voorzittersverkiezing hoe de interessantste strijd in de formatiegesprekken in het verdampte midden ligt. De N-VA en de PS lijken geen millimeter in elkaars richting op te schuiven, waardoor de vraag rijst wie van de twee de partijen tussen hen - liberalen, socialisten, christendemocraten en groenen - naar zich toe kan trekken.

Het Vlaams Belang wordt als hefboom gebruikt om dat centrum aan te trekken of weg te duwen. In de Kamer leidde de aversie tegen het Belang ertoe dat twee op de drie parlementsleden zich achter Dewael schaarden en de N-VA isoleerden.

In Vlaanderen werkt het omgekeerd. Daar zoekt formateur Bart De Wever inhoudelijke raakpunten met het Vlaams Belang waarmee hij vervolgens naar CD&V en Open VLD wil stappen. Het einde van België zal hij zo niet afdwingen, maar wat met de discussie over hoelang je moet bijdragen aan de sociale zekerheid voor je kindergeld of een sociale woning krijgt? Daarin dwingt De Wever de liberalen en christendemocraten misschien naar rechts.

Het onderstreept hoe de jongste verkiezingen iets veranderd hebben. Doorgaans staat het Vlaams Belang buiten het politieke debat. Nu staat het er middenin.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud