Het klimaat is geschapen

De discussie over de klimaatverandering schakelt wereldwijd in een hogere versnelling. 'An Inconvenient Truth', de film van voormalig Amerikaans vicepresident Al Gore, schopte de voorbije weken veel politieke leiders een geweten.

(tijd) En het apocalyptische rapport van de Brit Sir Nicholas Stern lijkt daar nu nog een beslissend schepje bovenop te doen.

Het rapport van Stern omschrijft de klimaatverandering als de grootste mislukking van het marktsysteem. En uit de mond van een voormalig hoofdeconoom van de Wereldbank klinkt dat net iets harder dan uit die van de doorsneemilieuactivist. Tot een vijfde van onze economische output kan verloren gaan door de klimaatwijziging. En ook de remedies om dat doemscenario te vermijden zullen langdurig op de economische groei drukken.

Het is de grote verdienste van het rapport-Stern dat de economische gevolgen van klimaatwijziging zo duidelijk zijn omschreven. Money talks, ook in de anders zo etherische internationale debatten over vervuiling en klimaatwijziging.

Toch is de boodschap van Stern fundamenteel niet zo pessimistisch als de scenario's die hij schetst. In feite zegt het rapport ook dat de opwarming van de aarde een halt kan worden toegeroepen. Maar het vergt enorme investeringen, zowat 1 procent van het wereldwijde bbp. Maar die kosten verzinken in het niets bij de schade die de wereldeconomie oploopt als er niets gebeurt. Dan krijgen de toekomstige generaties een rekening van 5.500 miljard euro gepresenteerd. En tegen 2050 is iedereen een vijfde armer.

Door nu fors te investeren voorkomen we erger, stelt Sterns rapport. En dat levert op langere termijn zuivere winst op.

Stern dringt daarom aan op onmiddellijk actie. We weten wat ons te wachten staat en we weten wat we moeten doen, zegt hij. Maar hij beseft ook dat dat niet mogelijk is zonder internationale samenwerking. En net daar wringt het schoentje. Landen als China, India en de Verenigde Staten beschouwen elke maatregel om het milieu te beschermen als een economisch obstakel. In het Amerikaanse geval komt daar nog eens een aversie bij voor alles wat ook maar een beetje lijkt op internationaal dirigisme.

Stern heeft een stevige reputatie als ontwikkelingseconoom en zijn rapport lijkt gedegen en wel overwogen. Daarom lijkt de kans iets groter dat dit keer echt actie wordt ondernomen. Er rest ook niet veel tijd. Het is tijd voor internationaal, gezamenlijk optreden. Tijd om ook aandacht te besteden aan het feit dat de krachtige economische sprong van China gepaard gaat met een ecologische ramp. Tijd om echt werk te maken van een aanpak van de CO2-uitstoot, niet alleen overschotten en tekorten te verhandelen tussen landen. Tijd om niet alleen bij onze ondernemingen, maar ook elders in de wereld de normen te verstrengen.

Er waren twee klimaatconferenties van de Verenigde Naties nodig om de wereld minimaal bewust te maken van de gevolgen van de klimaatverandering. Toch worden de Kyotonormen maar mondjesmaat toegepast. Als de Britten dit keer echt het gas indrukken, kan het tij misschien echt keren. Het klimaat lijkt er vandaag alleszins voor geschapen.

Frederik Delaplace

Hoofdredacteur

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud