Het merkwaardige aan deze politieke crisis is de apathie. In het Belgische huisje van stro lijkt niemand aan de wolf te denken.

In het sprookje van de drie biggetjes maakte het eerste biggetje een huis van stro, het tweede een van hout en het derde een van steen. Terwijl het laatste biggetje nog aan het werk was, begon het eerste biggetje te luieren en plezier te maken, wat later daarin vergezeld door het tweede. Toen kwam de wolf en blies het strooien huisje om.

Het is moeilijk niet aan de drie biggetjes te denken als je het jaarverslag van de Nationale Bank voor 2019 leest. De groei was hoger dan gemiddeld in Europa. De gezinnen zagen in meer dan 18 jaar hun koopkracht niet zo sterk stijgen. Er kwamen sneller jobs bij dan de economie groeide, wat volgens het buikgevoel van Pierre Wunsch, de gouverneur van de Nationale Bank, te maken heeft met het beleid van de regering-Michel. 

Op het eerste gezicht gaat alles goed. Het voelt goed: meer mensen werken en ze hebben meer geld te spenderen. Het maakt van 2019 een van de meer bizarre jaren van de recente geschiedenis. Het eerste kalenderjaar ooit waarin België geen enkele dag een volwaardige federale regering kende.

Geen druk

Meer dan ooit zijn we echter een land dat niet in staat is aan de toekomst te denken.

En waarin dat geen enkel probleem leek. Dankzij de euro komt onze munt niet in de problemen. Dankzij het lagerentebeleid van de Europese Centrale Bank roert zelfs de rente op Belgische overheidsleningen zich niet. En in de reële economie is iedereen goed aan het boeren. Er is geen enkele druk op de Wetstraat om snel een regering te vormen. Geen enkel probleem dat zo urgent is dat het morgen moet worden opgelost.

Meer dan ooit zijn we echter een land dat niet in staat is aan de toekomst te denken. Want ook dat blijkt opnieuw pijnlijk uit het jaarverslag van de Nationale Bank. Voor de vergrijzingsfacturen van de overheid is geen geld opzijgezet. Een van de minst pijnlijke manieren om dat gat alsnog dicht te rijden - een jaar na jaar stijgende productiviteit - lukt niet meer. Ook een andere pijnloze manier - dalende rente - werkt niet meer omdat we dat voordeel al hebben opgesoupeerd.

Tegelijk is het begrotingstekort wel weer aan het oplopen, door toenemende pensioenuitgaven, tegenvallende ontvangsten na fiscale hervormingen én door beslissingen van het parlement om meer geld uit geven. Wunsch merkte op dat de klimaatverandering economisch te vergelijken is met de olieschok van de jaren zeventig. Als iemand zich afvraagt wat in de allegorie van de drie biggetjes dan voor België de boze wolf is: er is een hele roedel boze wolven.

Het merkwaardige aan deze politieke crisis is de apathie. In 2007 hingen mensen nog de Belgische driekleur aan hun raam. In 2011 lieten Belgen hun baard groeien zolang er geen regering was, liep een verontwaardigde Shame-betoging door Brussel en werd het wereldrecord zonder regering in alle frivoliteit 'gevierd' in Gent. In 2020 lijkt niemand nog wakker te liggen van de regeringscrisis. Alles gaat goed, in het Belgische huisje van stro. Tot de wolven komen.

Lees verder

Gesponsorde inhoud