<I>Analyse:</I> Parti Socialiste worstelt met zichzelf

(tijd) - Elio Di Rupo, de voorzitter van de Parti Socialiste, eist dat drie PS-schepenen uit Charleroi ontslag nemen, na geknoei in de socialehuisvestingsmaatschappij La Carolorégienne. Het is een nieuwe smet op het blazoen van de PS, nadat de partij al geen te beste beurt had gemaakt met de energiecheque en het Waalse wegenvignet. En de leider van de Franstalige liberalen, MR-voorzitter Didier Reynders, straft de jongste tijd elke socialistische misstap genadeloos af.

De Union Socialiste Communale (USC) van Charleroi, het lokale PS-bestuur, kwam gisteravond op uitdrukkelijk verzoek van PS-voorzitter Di Rupo bijeen om te beslissen of drie van haar schepenen, Serge Van Bergen, Claude Despiegeleer en André Liesse, hun mandaat moeten inleveren. De drie schepenen kwamen in opspraak wegens wanbeheer bij de socialehuisvestingsmaatschappij La Carolorégienne. Ze namen er ontslag, maar Di Rupo eiste dat ze ook hun schepenmandaat zouden afstaan. De drie weigerden evenwel op te stappen.

Voor de Parti Socialiste is dit voorval bijzonder vervelend. Er verschijnen weer tal van persartikels waarin het lokale dienstbetoon van de PS, in de slechte zin van het woord, aan de kaak wordt gesteld. De 'oude' PS blijkt dan toch nog niet weg. Vandaar ook het krachtige signaal dat Di Rupo, de architect van de nieuwe PS, wil geven. Di Rupo miste na het zomerreces al de start van het nieuwe politieke jaar. De liberalen openden de dans met de energiecheque en de socialisten waren op achtervolgen aangewezen, wat leidde tot geruzie. En recentelijk moest de PS zichzelf terugfluiten bij de lancering van het Waalse wegenvignet.

Het doet denken aan de opeenvolging van 'affaires' die de Parti Socialiste vorig jaar ook al trof. Marie Arena, minister-president van de Franse gemeenschapsregering en protégé van Di Rupo, kwam toen in opspraak voor de dure meubels en douche op haar kabinet. Senaatvoorzitster Anne-Marie Lizin lag onder vuur omdat ze bij het gerecht tussenbeide was gekomen in een echtscheidingszaak. Het gerommel in de partij doet nu meer pijn, want de PS staat in het debat over het loopbaaneinde, de financiering van de sociale zekerheid en het welvaartsvast maken van de pensioenen voor levensbelangrijke weken. Het is niet het moment voor een dipje.

Bovendien staat de Mouvement Réformateur van Didier Reynders er weer. De grootste politieke concurrent van de PS in het zuiden van het land leek na de verkiezingen van 2004 de zwakke schakel in de federale regering te worden. De PS had de Franstalige liberalen uit de Waalse en Brusselse regering gezet en Di Rupo liet geen kans liggen om het FDF van Olivier Maingain uit de Mouvement Réformateur los te weken. De MR stond onder druk. Intussen heeft Reynders naar verluidt zijn zaakjes weer helemaal op orde. Hij heeft de rust in zijn partij doen weerkeren en in de federale regering staat hij er weer.

Was de PS na de verkiezingen van 2004 de kwelduivel van de MR, dan lijken de rollen nu omgedraaid. Als de PS een politieke misstap begaat, laat Reynders niet na daar munt uit te slaan. De manier waarop hij de lancering van een Marshallplan voor Wallonië - een zet van Di Rupo - tegen de Parti Socialiste keerde, mag gerust een politieke krachttoer genoemd worden. Het Marshallplan bewees het failliet van de PS-staat in Wallonië, luidde de analyse van Reynders. En de aanpak werkt, want in de peilingen doet de Mouvement Réformateur het weer wat beter en de Parti Socialiste wat slechter. Dat is geen onbelangrijke politieke vaststelling, nu de federale regering voor cruciale weken staat en de vraag ongetwijfeld weer zal opduiken of de PS al of niet op vervroegde verkiezingen aanstuurt.

Wim VAN DE VELDEN

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud