Ideologische breuklijn doet Vivaldi wankelen

Senior writer

Dat de hongerstaking van de sans-papiers tot een crisis leidt in de Vivaldi-regering, voorspelt weinig goeds voor de moeilijke sociaal-economische dossiers die ze moet aanpakken.

De PS verhardde maandag haar standpunt in het dossier van de hongerstakende sans-papiers. De Franstalige socialisten zegden meteen uit de federale regering te stappen als een hongerstaker overlijdt. Met dat dreigement maakt de grootste regeringspartij het moeilijker om uit dit extreem lastige dossier een uitweg te vinden waarbij niemand groot gezichtsverlies lijdt.

Het is moeilijk te begrijpen dat de PS hier een halszaak van maakt, terwijl Wallonië zijn wonden likt na de zware overstromingen van vorige week en de politieke aandacht daarnaartoe moet gaan. Bovendien is de coronapandemie nog niet helemaal onder controle en moet de economische relance nog op gang worden getrokken.

In deze omstandigheden een regeringscrisis uitlokken, is onverantwoord. Ook al gaat het voor de PS in het dossier van de sans-papiers om een principekwestie, net dan zou de partij constructief mee naar een compromis moeten zoeken in plaats van dat onmogelijk te maken.

Gokken de Franstalige socialisten erop dat de andere coalitiepartijen Open VLD, de MR, CD&V en Vooruit, die in eerste instantie niet willen zwichten voor de chantage van de hongerstakers, de kwestie uiteindelijk geen regeringscrisis waard vinden, net omdat er belangrijker zaken zijn om aan te pakken?

Maar je kan die redenering net zo goed omdraaien. Gokken de andere regeringspartijen erop dat de PS alleen hoog spel speelt en uiteindelijk wel inbindt omdat ze bij de val van de regering veel te verliezen heeft?

Dat gepoker is niet zonder risico. Het kan een politieke dynamiek op gang brengen die uiteindelijk niet meer te controleren is.

Willen de regeringspartijen voort met Vivaldi, dan moeten ze harder zoeken naar een gemeenschappelijke grond in plaats van elk hun ideologisch slagje te willen thuishalen.

Dit dossier legt de diepe ideologische breuklijn bloot die dwars door de Vivaldi-regering loopt tussen de linkse partijen PS, Ecolo en Groen, en de centrumrechtse partijen MR, Open VLD - en de CD&V en Vooruit daar ergens tussenin. Deze regering kon, na lange en moeilijke onderhandelingen, in de steigers worden gezet om een grote externe bedreiging - de pandemie - aan te pakken. Nu die bedreiging wegebt, wordt duidelijk dat de partijen in andere dossiers uiteenlopende visies hebben.

Als de Vivaldi-regering het niet eens kan worden over hoe om te gaan met de vraag om collectieve regularisatie van de sans-papiers, hoe zal ze dat dan kunnen met de noodzakelijke sanering van de overheidsfinanciën, de hervorming van de pensioenen, de grote belastinghertekening die is aangekondigd en het verdelen van de kosten die de vergroening van de economie met zich brengt? Op al die domeinen zijn de mogelijke ideologische splijtzwammen nog groter.

Willen de regeringspartijen voort met Vivaldi, dan moeten ze harder zoeken naar een gemeenschappelijke grond in plaats van elk hun ideologisch slagje te willen thuishalen. Want als deze regering valt, wordt het gezien de lastige ontstaansgeschiedenis misschien wel onmogelijk om in dit land nog een federale regering te vormen.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud