Redacteur Politiek

Terwijl de Griekse premier gisteren te gast was in Berlijn, lijkt hij politiek gespeeld en verloren te hebben. De grote vraag is nu of hij dat zonder ongelukken in Athene uitgelegd krijgt.

Met militaire eer ontving de Duitse bonds­kanselier Angela Merkel gisteren de Griekse premier Alexis Tsipras, voor het tweede onderonsje in vijf dagen. Net als bij de minitop in Brussel vorige week donderdag werd ook nu aangekondigd dat geen beslissing zou worden genomen. Het toont aan hoe Tsipras stilaan zijn hand overspeeld heeft. Begin april, wordt nu gezegd, kan de Griekse regering haar rekeningen niet meer betalen. Als de tijd zo snel in je nadeel tikt, heb je geen tijd voor vergaderingen zonder beslissing.

Toch loopt het zo, omdat Athene geen alternatief is gegund. Dat komt niet alleen door het harde standpunt van Berlijn. Alle 18 andere eurolanden willen dat Athene eindelijk de afspraken uit zijn reddingsprogramma uitvoert. Elk land heeft wel zijn reden om streng te zijn. Sommige landen, zoals Slovakije, Bulgarije en de Baltische staten, zijn armer dan Griekenland. Andere, zoals Spanje, Portugal en Ierland, hebben ook geen uitzondering gekregen toen ze bespaarden en hervormden.

Nog een reden is dat álle regeringen van de eurolanden miljarden hebben geleend aan Griekenland en niet in hun parlement willen uitleggen dat ze het kwijt zijn. En dan zijn er nog de persoonlijke spanningen. Dat premier Tsipras aan Duitsland vorige week extra schadevergoeding heeft gevraagd voor de Tweede Wereldoorlog was een stap in de verkeerde richting. Het geflirt met de Russen is dat ook. Maar gisteren na het staatsbezoek was de toon milder. Tsipras riep op de ‘Griekse en Duitse stereotiepen’ achterwege te laten.

Toch leert het grote plaatje hoe geïsoleerd de Griekse regering staat. Haar twee hefbomen in de onderhandelingen blijken te klein. De eerste hefboom is de vrees dat de Griekse crisis via de financiële markten overslaat naar elders in Europa. Dat was in 2010 en 2012 zo, maar nu niet omdat de Europese Centrale Bank met haar gratisgeldbeleid de markten kalmeert.

De tweede hefboom is de politieke besmetting: het succes van Syriza kan ook elders in Europa een opstand tegen de Europese besparingskoers ontketenen. Die besmetting bleek dit weekend iets kleiner dan verwacht. Het linkse Podemos maakte in het arme Andalucía weliswaar een vuist, maar de pro-Europese socialisten hielden stand. In Andalusië, waar één op de drie werkloos is, haalden de pro-Europese centrumpartijen samen nog altijd meer dan 70 procent.

Ondertussen kwam ECB-voorzitter Mario Draghi gisteren in het Europees Parlement uitleggen dat Portugal en Italië de vruchten van hun hervormingen op de arbeidsmarkt beginnen te plukken . De Commissie gaf in een evaluatie dezelfde boodschap over Spanje. Ook dat verandert niet van koers.

Het lijkt er daarom op dat het radicaal-linkse Syriza na twee maanden de strijd met de gevestigde euro-machten heeft verloren. En dus staat de regering-Tsipras voor de opdracht een immense bocht te nemen. De grote vraag wordt of haar dat lukt zonder haar meerderheid te verliezen, of en stoemelings een grexident te veroorzaken. 

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud