In de voet

©Saskia Vanderstichele

De tweede adem die de regering-Di Rupo had gevonden, is alweer weg. Met miscommunicatie schiet de ploeg zichzelf in de voet. Dat verbergt bovendien een dieper probleem.

Ze waren nog wel zo eensgezind, de drie Vlaamse vicepremiers. Toen ze na een ellendig lange besluitvorming uiteindelijk toch verrasten met een verdedigbaar begrotingsakkoord dat zo orthodox was als Europa het vroeg, was de communicatie unisono. Alexander De Croo, Steven Vanackere en Johan Vande Lanotte zouden voortaan met één stem spreken.

En wel als volgt: Di Rupo I heeft er dan wel relatief lang over gedaan om een begroting op te maken, we hebben in vergelijking met andere Europese landen wel een titanenwerk geleverd. De regering-Di Rupo is dan wel niet populair in Vlaanderen, maar dat is ten onrechte. De realisaties zijn er, alleen verkocht de regering zichzelf niet genoeg.

Vande Lanotte plande zelfs een heus communicatieoffensief de komende maanden: de boer opgaan om de mensen ervan te overtuigen dat de regering-Di Rupo wél werkt. In elk geval, zo verdedigden CD&V, sp.a en Open VLD in een zeldzame vlaag van eensgezindheid, was het regeringswerk veel moediger dan het roepen aan de zijlijn van N-VA.

Helaas. Nog voor die tweede adem goed en wel was gevonden, schiet de ploeg zichzelf alweer in de voet.

Nadat De Morgen zaterdag het pertinente verhaal over ‘het probleem Vanackere’ publiceerde, kon de partij niets anders dan sussen. Steven was wat moe, maar dat was niet meer dan normaal na zulke ellendig lange onderhandelingen op zo veel fronten. Maar wie het reilen en zeilen van Di Rupo I een beetje kent, weet dat er meer aan de hand is.

Er is bijzonder veel wrevel over de werking van het kabinet-Vanackere. Te weinig omringd, te weinig ondersteund. In dat kabinet leeft dan weer bijzonder veel wrevel over de te logge werking van de administratie Financiën. Ook al zit daar nu met Hans Dhondt, oud-kabinetschef van Yves Leterme, een ‘gelijkgezinde’ aan de knoppen.

Vandaag blijkt dat het departement Financiën, het grootste van het land, opnieuw een broeihaard van onrust is. De vakbonden kondigen in De Tijd zelfs acties aan voor januari. Vanackere is niet moe, hij is ‘het’ moe.

Vanackere is niet de enige dissonante noot. Renaat Landuyt (sp.a) viel dit weekend minister van Justitie Annemie Turtelboom (Open VLD) frontaal aan. Kritiek geven op een beleid vanuit de meerderheid is één ding. Concluderen dat de minister van Justitie niets kent, is een ander.

Bij Open VLD was Gwendolyn Rutten meteen al kritisch over het begrotings- en relanceakkoord, al speelden op dat moment vooral de interne voorzittersverkiezingen mee.

Zoals gewoonlijk verbergt het communicatieprobleem een dieper liggend probleem. De existentiële angst van de Vlaamse regeringspartijen in de aanloop naar de verkiezingen van 2014 werkt verlammend. De Vlaamse minderheid in deze regering lijkt de strijd al opgegeven te hebben nog voor die is begonnen. Het is nochtans een goed plan, eindelijk eens offensief de goede beslissingen van Di Rupo I - en die zijn er ook - voluit verdedigen. De tijd dringt.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud