Advertentie
Advertentie

In een vrijgevige bui

©Sofie Van Hoof

De regering-Van Rompuy was op haar eerste vergadering gisteren in een vrijgevige bui. Er is beslist 75 tot 100 miljoen euro uit te trekken om de Belgische Kaup-thing-spaarders tot 100.000 euro schadeloos te stellen in het geval de bank failliet zou gaan. Ze mogen dankjewel zeggen, want eigenlijk hebben ze geen recht op die financiële tegemoetkoming. Omdat de IJslandse Kaupthing Bank in België met een Luxemburgse licentie opereerde, kunnen de spaarders alleen aanspraak maken op de bescherming van de Luxemburgse depositogarantieregeling. Die voorziet in een compensatie van maximaal 20.000 euro.

Dat de Belgische regering, die erg op de kleintjes moet letten, iets doet voor de Kaupthing-spaarders, is verdedigbaar vanuit het principe van de gelijke behandeling. Spaarders bij een Belgische bank genieten van een bescherming tot 100.000 euro, en misschien waren de Kaupthing-spaarders er zich niet van bewust dat ze niet onder de Belgische garantieregeling vielen. Maar eigenlijk is dat geen geldig excuus.

Voormalig premier Yves Leterme had zich in september echter sterk gemaakt dat geen enkele Belgische spaarder ook maar één euro spaargeld zou verliezen door de bankencrisis. En belofte maakt schuld. Maar de uitspraak van Leterme was ietwat voortvarend, en in elk geval ondoordacht. Want de Belgische regering kan zich onmogelijk garant stellen voor al het spaar- en beleggingsgeld van de Belgen.

Waar trekt ze de grens? Minister van Financiën Didier Reynders noemt de geste van de regering voor de Kaupthing-spaarders ‘uitzonderlijk’. Maar waarom hebben zij wel recht op die gunstbehandeling, en bijvoorbeeld de vele honderden spaarders die te goeder trouw beleggingsproducten van Lehman kochten bij Citibank en Deutsche Bank in België niet? Is er een rechtvaardiging voor die ongelijke behandeling? De grens tussen wie wel en wie niet  schadeloos wordt gesteld door de overheid lijkt lukraak getrokken.

Met haar tegemoetkoming aan de Kaupthing-klanten geeft de regering een verkeerd signaal. Ze versterkt de perceptie dat spaardeposito’s bij een bank in alle omstandigheden honderd procent veilig zijn. Loopt het fout? Geen probleem, de overheid zal het wel vergoeden. Op die manier doodt de regering het risicobesef. Ze laat de belastingbetalers - en daar zijn ongetwijfeld mensen bij die minder vermogend zijn dan sommige gedupeerde Kaupthing-klanten - opdraaien voor het gokje dat bepaalde spaarders bewust of onbewust hebben genomen in hun jacht naar het hoogste rendement.

Er is een basiswet inzake sparen en beleggen, en die luidt dat tegenover een hoger rendement altijd een groter risico staat. Wie het onderste uit de kan wil, moet beseffen dat hij wel eens het deksel op de neus kan krijgen. Het is niet de taak van de overheid alle risico’s waaraan haar burgers kunnen  worden blootgesteld, op zich te nemen. Het klinkt hard, maar mensen moeten leren - al is het met scha en schande - zich verantwoordelijk te gedragen.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud