Keynes in Vlaanderen

©mfn online editor import

Het beleid dat Peeters II in de steigers zet verdient - rekening houdend met wat er nu al van bekend is - het voordeel van de twijfel, ook al oogst je met belastingverhogingen geen applaus.

 'Daadkracht voor een sterk Vlaanderen.' Dat is de werktitel van het Vlaams regeerakkoord, waar deze week hard wordt over onderhandeld. De ondertitel luidt: 'Actie in Vlaanderen'. 

Uit de onderhandelingsnota - die de redactie kon inkijken - blijkt dat de onderhandelaars wel degelijk keuzes gemaakt hebben. Vijf jaar geleden was er bijvoorbeeld een afspraak onder de toenmalige onderhandelaars dat het extra geld in drie zou worden gedeeld: een deel voor investeringen in harde sectoren zoals economie, een deel voor de zogenaamde zachte sectoren zoals rusthuizen, en een deel voor belastingverlagingen. Dat laatste deel is nu gesneuveld. Door de fors ingekrompen jobkorting gaan de belastingen zelfs met iets meer dan een half miljard euro omhoog.

Er is een tweede trendbreuk. Net als Leterme I wil Peeters II een investeringsregering zijn. Er zijn veel plannen uitgewerkt om bedrijven die groen en/of innoverend zijn aan financiering te helpen. Maar in tegenstelling tot vijf jaar geleden is de Vlaamse regering nu van plan daarvoor geld te lenen op de kapitaalmarkten. Er wordt zelfs aan gedacht de Vlaamse gezinnen te laten intekenen op zo’n obligatie, waardoor het een volkslening zou worden.

Op die manier huldigt de Vlaamse regering het credo van aftredend (en misschien terugkerend) sp.a-minister Frank Vandenbroucke. Die stelde tijdens de campagne dat de Britse econoom John Maynard Keynes een Vlaming is, waarmee hij bedoelde dat de Vlaamse regering moet lenen om te investeren in economie en welzijn. Aangezien de focus ligt op de toekomst van de economie (innovatie en ecologie) en niet op het verleden ervan, is dat beleid verdedigbaar, ook al zijn nieuwe overheidsschulden in dit land zelden vrijblijvend, zelfs niet als het Vlaamse zijn.Hoewel het nog te vroeg is om te weten welke budgetten bij welke plannen worden gezet, tekent zich een derde trend af.

Het lijkt erop dat de Vlaamse regering minder geld zal stoppen in subsidies, maar meer kansen zal geven om financiering te vinden. Een ecologiepremie krijgen wordt wellicht moeilijker, maar het wordt makkelijker om als ecologisch bedrijf een investeerder te vinden. De overheid wordt op die manier wat minder een wilde weldoener en onrechtstreeks wat meer bankier. Geen onverstandige keuze in deze tijden.

Behalve die trendbreuken moet worden opgemerkt dat de onderhandelingsnota enkele moedige keuzes bevat. De kabinetten van de Vlaamse ministers zouden het met ruim een derde minder medewerkers moeten stellen. De provincies zullen moeten verantwoorden waarom ze nodig zijn als bestuursniveau.

Het is nog afwachten hoe concreet al die plannen worden. Maar toch is uit de onderhandelingsdocumenten op te maken dat Peeters II een ambitieuze Keynes in Vlaanderen wil worden. Het beleid dat in de steigers staat, verdient daarom het voordeel van de twijfel, ook al oogst je met belastingverhogingen geen applaus.

Bart Haeck
Redacteur Politiek en Economie

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud