De Vlaamse regering noemt haar klimaatbeleid ambitieus, haalbaar en betaalbaar. Alleen die laatste twee woorden kloppen.

België heeft twee schulden die onzichtbaar zijn in de begroting: een voor de vergrijzing en een voor het klimaat. Tegelijk lijkt België twee soorten partijen te tellen die doen alsof ze die schulden niet zien. Eén soort die doet alsof de vergrijzingsfacturen niet bestaan. En één soort die doet alsof het klimaat van niemand een inspanning zal vragen.

Tot de eerste categorie behoort onder meer de PS van informateur Paul Magnette. Die zou zijn opdracht graag beëindigen zonder dat hij in zijn vele nota’s echt is ingegaan op de heikele financiële toestand van het land, de problemen die dat oplevert voor de vergrijzingsfactuur en de hervormingen op de arbeidsmarkt die de oplossing vormen.

Van niemand wordt in het klimaatplan ook maar het minste offer gevraagd, behalve van wie ’s nachts graag eens tegen 120 per uur over de Brusselse ring rijdt.

Tot de tweede categorie behoort de Vlaamse regering, die met een weekend vertraging een klimaatplan voorstelde waarover je moeilijk enthousiast kan zijn. De lat is lager gelegd. De meeste beslissingen blijven bijzonder vaag. Van de slogan die de regering op haar klimaatplan plakt - ambitieus, haalbaar en betaalbaar - blijven alleen de laatste twee woorden overeind.

Vreemd plan

Het is een vreemd klimaatplan voor een regering die zegt Scandinavië en bij uitbreiding Noord-Europa als voorbeeld te nemen. In Nederland is de ambitie en de politieke richting - doorgesproken met de vakbonden en de werkgevers - wél duidelijk.

Het is bovendien een vreemd plan voor een minister-president die zijn eerste beleidsverklaring besloot met de woorden ‘plus est en vous, plus est en nous’. Want van niemand wordt ook maar het minste offer gevraagd, behalve van wie ’s nachts graag eens tegen 120 per uur over de Brusselse ring rijdt.

Het is tot slot een vreemd klimaatplan voor een regering die pas is gestart en nog de luxe heeft moeilijke beslissingen te kunnen nemen. Als het nu al niet kan, wat moet dat dan over enkele jaren worden, als de schaduw van de verkiezingen weer boven het Martelarenplein begint te hangen.

Doorgeslagen

We zijn op het punt aanbeland dat het tekort aan klimaatambitie ons geld begint te kosten.

Het geloof in technologische oplossingen lijkt doorgeslagen. Natuurlijk is die wetenschappelijke vooruitgang veelbelovend. Maar nu lijkt die belofte vooral een argument om geen enkel offer te vragen. Net zoals de PS’er Guy Mathot ooit zei dat de staatsschuld er vanzelf is gekomen en vanzelf wel zal verdwijnen, moeten we opletten niet te denken dat de op fossiele brandstoffen draaiende technologie er vanzelf is gekomen en vanzelf wordt vervangen door een klimaatvriendelijke variant.

Niemand beweert dat het makkelijk is. De Vlaamse kiezer heeft op 26 mei vooral het signaal gegeven niet te willen opdraaien voor de extra kosten van rekeningrijden, mobiscores of de betonstop. En ja, Vlaanderen is een dichtbevolkte regio, met een havenindustrie en de erfzonde van een versnipperde ruimtelijke ordening. Die cocktail maakt een klimaatbeleid moeilijker dan elders.

Maar nu lijkt dat een argument om niet eens ernstig aan het werk te moeten beginnen. De slinger is te ver in de andere kant aan het doorslaan. We zijn op het punt aanbeland dat het tekort aan klimaatambitie ons geld begint te kosten.

Lees verder

Gesponsorde inhoud