Redacteur Politiek

In de strijd tegen de klimaatopwarming hebben we niet zozeer spijbelende scholieren nodig, maar beter denkwerk over betaalbare CO2-vrije energie.

Enkele tienduizenden mensen, onder wie opnieuw veel jongeren, liepen dit weekend door de straten van Brussel om te pleiten voor een daadkrachtiger klimaatbeleid. De catchy slogans waren terug, alsook de steun van een brede coalitie aan verenigingen, net als de plannen van scholieren om opnieuw te spijbelen.

Politiek is in de eerste plaats een gevecht over welk doel moet worden nagestreefd. In die zin doet de politieke energie van de betoging van dit weekend er toe. De strijd tegen de klimaatopwarming is meer dan ooit nodig. De VN-rapporten onderstrepen dat. En volgende maand worden bovendien plannen verwacht op een klimaattop in Glasgow.

Dit debat gaat al lang niet meer over de vraag of het klimaat belangrijk is. Dat is het. De vraag is hoe we de uitstoot van CO2 terug kunnen dringen zonder elders problemen te veroorzaken die tot een grotere betoging dan die van dit weekend leiden. De paradox van de dure gasprijzen, die eigenlijk nog duurder zouden moeten zijn in een ernstig klimaatbeleid, heeft die kwestie op scherp gesteld.

We moeten een uitweg zoeken uit de klimaatparadox van dit moment: de strijd tegen te dure fossiele energie omdat de winter eraan komt en de strijd tegen te goedkope fossiele energie omdat we minder CO2 willen uitstoten.

Het is het grote gapende gat in het klimaatdebat. In de teksten van de Klimaatcoalitie, de organisator van de betoging dit weekend, staat te lezen dat er een einde moet komen aan de ongebreidelde economische groei. Tegelijk staat er dat er jaarlijks 2 procent van het bruto binnenlands product extra naar klimaatinvesteringen moet vloeien en dat de armoede moet worden bestreden.

Dat leidt alles terug tot de grote ongemakkelijke vraag: wie betaalt? Dat de overstromingen van afgelopen zomer hebben aangetoond dat niets doen ook geld kost, is geen antwoord. De strijd tegen de klimaatopwarming wordt financieel bekeken het best gezien als een verzekering. We moeten vandaag extra premies betalen voor die verzekering, zodat we later geen schade moeten betalen. Maar wie betaalt dan die premies? Het is op dat punt dat het debat steevast vastloopt en iedereen naar iemand anders wijst om de factuur in ontvangst te nemen.

Nochtans moet het mogelijk zijn oplossingen te vinden. De belangrijkste bestaat erin dat de federale regering en de gewestregeringen samen een grote deal maken over correcte klimaatbelastingen op elektriciteit, gas en stookolie. Het moment waarop de belastingen op die laatste twee fossiele brandstoffen dan omhoog gaan, kan dan misschien over de winter worden getild. Maar de richting van het beleid zou minstens duidelijk moeten zijn, net zoals je dat mag verwachten in het debat over de pensioenen of de staatsschuld.

Dààr ligt het kalf gebonden. We moeten een uitweg zoeken uit de klimaatparadox van dit moment:  de strijd tegen te dure fossiele energie omdat de winter eraan komt en de strijd tegen te goedkope fossiele energie omdat we minder CO2 willen uitstoten. Het is een zoektocht die helaas meer vraagt dan slogans of een betoging, laat staan spijbelende jongeren. Ze vergt grondig denkwerk, omdat het probleem nu eenmaal even moeilijk is als de oplossing nodig is.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud