Knoeiboel

De brandhaarden in de wereld lijken maar niet te blussen. Integendeel, het aantal oorden van onrust lijkt enkel nog toe te nemen. Het is hoog tijd dat iemand opstaat die duidelijke lijnen trekt. En het belang van de wereldbevolking boven het eigenbelang plaatst.

'Om het zacht uit te drukken: de wereld is een knoeiboel.' Een beter gemikte quote had de voormalige Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Madeleine Albright dit weekend niet kunnen uitkiezen om de recente gebeurtenissen in de wereld samen te vatten.

Fraai oogt het plaatje allerminst van de gebeurtenissen die zich de afgelopen dagen, weken en maanden wereldwijd in sneltreinvaart ontvouwd hebben. Het verst in het geheugen ligt ongetwijfeld de oorlog die Israël en de Palestijnse beweging Hamas nu al bijna drie weken lang uitvechten in en om de Gazastrook.

Volgens de meest recente balans kostten de vijandelijkheden al het leven aan meer dan 1.000 Palestijnen, het leeuwendeel burgers. Aan Israëlische zijde liep de dodentol afgelopen weekend tot boven de 40 op. De meeste Israëlische slachtoffers zijn militairen. En toch willen beide kampen niet inbinden.

Door de oorlog in en om Gaza lijkt iedereen intussen haast vergeten te zijn dat zowat 300 kilometer noordoostwaarts nog steeds een bloedige machtsstrijd woedt tussen de Syrische leider Bashar al-Assad en de tegenstanders van zijn regime.

Het conflict tussen Israëli's en Palestijnen heeft de aandacht van de internationale gemeenschap ook weggetrokken van de ontwikkelingen in Irak. Terwijl de politici er door allerhande gehannes maar niet in slagen een regering op de been te brengen, lijkt de opmars van de Islamitische Staat in Irak en Syrië (ISIS) nog amper te stuiten.

De jihadisten wisten niet alleen een flink stuk van het Iraakse grondgebied onder hun controle te plaatsen. Ze voeren er ook huiveringwekkende regels in. Afgelopen week gaven ze nog het bevel tot genitale verminking van vrouwen. En de christenen in ISIS-gebied slaan massaal op de vlucht uit schrik voor slachtpartijen.

In Afghanistan laten de taliban weer meer en meer van zich horen met aanslagen, ook op buitenlanders, terwijl geen gedegen beleid gevoerd kan worden omdat twee presidentskandidaten er strijden om de macht.

En wat dan gezegd van Libië? De verschillende bewegingen die in 2011 nog zij aan zij stonden te juichen omdat ze erin geslaagd waren Muammar Khadaffi van de macht te verdrijven, staan elkaar nu naar het leven. In twee weken eiste die onderlinge strijd al 100 mensenlevens. De chaos is er inmiddels zo groot dat het ene Westerse land na het andere er zijn onderdanen weghaalt.

Elders in Afrika zaaien de moslimterroristen van Boko Haram dan weer dood en verderf in naam van de islam. Tijdens de eerste zes maanden van 2014 telde de mensenrechtenorganisatie Human Rights Watch al ruim 2.000 burgerdoden door acties van de terreurbeweging.

Dichter bij huis ten slotte gaat het van kwaad naar erger in Oekraïne. Nadat de afgelopen dagen het leeuwendeel van de slachtoffers van de vliegtuigramp boven Oost-Oekraïne naar Nederland gerepatrieerd zijn, lijkt de strijd op het terrein weer crescendo te gaan. Het Oekraïense regeringsleger en de pro-Russische rebellen in het oosten van het land schakelden dit weekend weer een versnelling hoger in hun conflict. De strijd laaide zo fel op dat internationale onderzoekers zich genoodzaakt zagen een gepland bezoek aan de site van de vliegtuigcrash af te blazen. Uit vrees hun zoektocht naar slachtoffers en bewijsmateriaal over de oorzaak van de crash met hun leven te bekopen.

Albright heeft overschot van gelijk: de wereld is een knoeiboel. De hamvraag luidt hoe we er uit kunnen raken. De onmacht van de wereldleiders tegenover zoveel onrecht is in elk geval schrijnend.

Tekenend zijn de taferelen die zich afspelen in de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties. Als internationale actie rond een van de crisishaarden in de wereld in de maak is, heeft een van de permanente leden - de Verenigde Staten, Rusland, Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk en China - altijd wel een reden om zijn vetorecht te gebruiken.

Niet omdat ze vóór het bloedvergieten in Syrië, Gaza, Irak of Oekraïne is. Maar wel omdat actie rond een bepaalde conflicthaard niet in het belang is van hun eigen land. 

De wereld heeft nood aan een Vincenzo Nibali. Als een echte 'patron' ging de Italiaanse wielrenner zondag tijdens de slotrit van de Ronde van Frankrijk enkele vermetele aanvallers tot de orde roepen en tot kalmte manen nadat een concurrent door pech achteropgeraakt was.

Het is hoog tijd dat op het wereldtoneel ook iemand opstaat die duidelijke lijnen trekt. En aangeeft: tot daar en niet verder. Iemand die het belang van de wereldbevolking boven zijn eigenbelang durft te plaatsen.  Maar wellicht is dat ijdele hoop. Want cynisme en lafheid lijken dezer dagen de wereld te regeren.

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud