Senior writer

Naast het afgrijzen voor de aanslagen en het mededogen voor de slachtoffers, blijft één reactie belangrijk en dat is koelbloedigheid. Dat betekent: niet in de val trappen die de terroristen in Parijs hebben opgezet.

De aanslagen hebben angst en terreur gezaaid. Voor het eerst hebben zelfmoordterroristen aanslagen uitgevoerd op Franse bodem. Die zijn niet langer gericht tegen symbolen, zoals bij Charlie Hebdo. Ze zijn blind en hebben als doel een maximaal aantal slachtoffers te maken.

Maar die blinde terreur wil ook provoceren. Op binnenlands vlak wil ze een politieke reactie tegen de moslimgemeenschap uitlokken, op buitenlands vlak een sterke militaire reactie. Dat moet dan weer de onlustgevoelens versterken, die op hun beurt weer geweld uitlokken. 

Wat over de daders bekend is, resulteert in een duidelijk profiel. Jonge mannen die Frans spraken en blijkbaar geen schroom hebben om zichzelf op te blazen zijn zelfverklaarde martelaren van hun verwerpelijke zaak. Maar ze staan niet voor een gemeenschap. Ze staan voor een obscure en duistere overtuiging, gevoed door kwaadwilligen die oproepen tot een oorlog.

Ongetwijfeld komt er nu een onderzoek, waarbij wordt nagegaan of de aanslagen te voorkomen waren. Sinds de aanslagen van januari waren de veiligheidsmaatregelen al stevig aangescherpt in Frankrijk. De verwachting is dat dit nog meer zal gebeuren. Toch blijft het een illusie te denken dat het nulrisico bestaat. De kansen op een aanslag zullen altijd aanwezig zijn.

Daarom is koelbloedigheid nodig. Koelbloedigheid om zo veel mogelijk aanslagen te voorkomen. Koelbloedigheid om de aanslagen niet politiek te recuperere. Al is dat al gebeurd: in Polen zegt de nieuwe regering dat ze geen vluchtelingen meer kan opvangen na de aanslagen in Parijs, terwijl de aanslagen in de verste verte niets met de vluchtelingencrisis te maken hebben. Koelbloedigheid ook om het publiek niet nog meer angst aan te praten, want ook dat is wat de terroristen willen.

Het is eveneens duidelijk dat Frankrijk een zware prijs betaalt voor zijn buitenlands beleid. De instabiliteit en de aanhoudende oorlog in Syrië en Irak zijn een rijke voedingsbodem voor de haatboodschappen van fundamentalisten. Ooit moet daar toch een politieke oplossing worden gevonden, anders blijft dat gebied een gigantische kweekvijver voor haatboodschappen en inspireert het terreur. De knoop daar ontwarren is moeilijk en kan alleen door een uitgebreide internationale samenwerking. Die is meer dan ooit urgent.

Parijs zal nooit meer hetzelfde zijn na 2015. Maar de stad is weerbarstig en sterk. Parijs overleefde al revoluties, burgeroorlogen en oorlogen. Telkens opnieuw vond de stad haar ziel terug. Dat zal nu niet anders zijn. Al zijn de wonden diep en is de ontzetting nu groot, Parijs kan zich opnieuw opwerken tot het symbool van vrijheid en openheid.

Van de slachtoffers van de terreurgolf moet waardig afscheid worden genomen. De reactie op de aanslagen mag 'ongenadig' zijn. Maar het blijft ook zaak om het hoofd koel te houden. Anders is het risico groot dat de terroristen hun doel bereiken en onze samenleving ontwrichten.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud