Kortzichtig

©mfn online editor import

Het rommelt alweer bij De Post. De organisatie van informatievergaderingen over een proefproject met deeltijdse postbezorgers - wijkbodes - was voor de postbeambten op verschillende plaatsen het sein om het werk neer te leggen. Het is niet de eerste keer dat de werknemers van De Post hun ongenoegen laten blijken over dit project. Het was ook al de aanleiding voor de driedaagse poststaking in maart.

(tijd) - Door een beroep te doen op wijkbodes die maar enkele uren per dag werken tegen een lage vergoeding, wil De Post kosten besparen. Zo eenvoudig is dat. Het bedrijf probeert op die manier zijn concurrentiepositie te verbeteren in het vooruitzicht van de vrijmaking van de postmarkt in 2011. Want dan verliest De Post haar monopoliepositie voor de gewone brievenpost. Het idee om wijkbodes in te schakelen is overigens niet orgineel. In Nederland werkt de voormalige staatsmonopolist al jaren met wijkbodes.

De vrijmaking van de postdiensten komt niet uit de lucht gevallen. Europa is daar al tien jaar mee bezig. Uiteraard plaatst dat De Post voor een grote uitdaging en moet ze zich aanpassen om met de nieuwe situatie van concurrentie om te gaan. Voor een onderneming in een strak keurslijf is dat een hele opgave. Het is precies de taak van gedelegeerd bestuurder Johnny Thijs om De Post daarvoor klaar te stomen.

Thijs heeft dat bijzonder omzichtig aangepakt. Hij is de voorbije jaren stap voor stap tewerkgegaan, zonder te bruuskeren. Geregeld leverde hem dat een sociaal conflict op. Maar hij loste dat telkens netjes op. Op die manier slaagde hij erin geleidelijk hervormingen door te voeren bij De Post. Hij kon voor zijn bedrijf ook twee jaar extra tijd kopen door met succes te lobbyen voor uitstel van de startdatum voor de vrijmaking. Bovendien heeft hij verkregen dat de regering mogelijke concurrenten bepaalde minimumvoorwaarden oplegt, zodat die niet met dumpingprijzen op de marktpositie van De Post kunnen inhakken.

Dat neemt niet weg dat De Post zelf ook belangrijke inspanningen moet leveren en dat het personeel eveneens zijn duit in het zakje moet doen. Veranderingen roepen altijd weerstand op. Maar mag men van het postpersoneel toch enig aanpassingsvermogen verwachten? Is het niet wat overdreven dat postbodes het werk neerleggen omdat van hen gevraagd wordt een andere dan hun vaste postronde te doen? Niemand hoeft bovendien te vrezen voor zijn job, want er is beloofd dat er geen gedwongen ontslagen vallen.

Het postpersoneel moet niet op zijn kop laten zitten. Maar het moet wel realistisch blijven. De postbeamten zullen de vrijmaking van de postmarkt niet kunnen tegenhouden. Beletten dat De Post zich daarop voorbereidt, waardoor hun bedrijf vanuit een nadelige positie de concurrentie het hoofd moet bieden, is bijzonder kortzichtig. Want als De Post het niet redt, worden gedwongen ontslagen wel onvermijdelijk.

Stefaan Michielsen

Senior writer

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud