Redacteur Politiek

Het coronavirus is wereldwijd en razendsnel. De strijd ertegen moet dat ook zijn. Donderdag liep dat drie keer verkeerd.

Donderdag 12 maart 2020 zal de geschiedenisboeken ingaan als de dag waarop het publieke leven in héél België stilviel en de Bel20 het grootste dagverlies ooit incasseerde. Elders in Europa gebeurde hetzelfde. Ook Wall Street kreeg opnieuw een opdoffer.

Het toont hoe deze crisis wereldwijd en razendsnel is. Ook het antwoord moet dat zijn: eendrachtig en razendsnel.

Alleen is het niet razendsnel. Donderdag bleek dat veel burgemeesters, organisatoren en verenigingen sneller reageren dan de federale regering. Dokters en universiteitsrectoren vroegen sneller en doortastender actie. Tijdens het vragenuurtje in de Kamer was de kritiek op het geweifel te horen.

Het antwoord is evenmin eendrachtig. De Amerikaanse president Donald Trump sloot donderdag met één pennentrek het trans-Atlantische luchtverkeer, alsof het coronavirus een louter Europees probleem zou zijn. Dat is het niet. Een deel van het probleem is net dat veel Amerikanen wellicht ziek zijn, geen dokter kunnen betalen en uit financiële noodzaak naar hun werk blijven rijden.

Lagarde moet afstemmen met de 19 ministers van Financiën van de eurozone.

De voorzitster van de Europese Centrale Bank, Christine Lagarde, blunderde donderdag door duidelijk te maken dat het Europese antwoord allesbehalve eendrachtig is. Een van de oude zorgen die de coronacrisis tot leven heeft gewekt, is dat het verschil - de fameuze spread - tussen de rente op Duitse overheidsobligaties en die van Italië, Spanje, Portugal en Ierland weer oploopt. In plaats van dat brandje te blussen, sprak Lagarde de woorden uit: 'We are not here to close spreads.' Nog tijdens de ECB-persconferentie schoot de Italiaanse rente 50 basispunten hoger.

Het legt opnieuw de systeemfout van de eurozone bloot. Terwijl in Londen één minister van Financiën en één gouverneur van de centrale bank een crisisplan opmaken, moet Lagarde afstemmen met de 19 ministers van Financiën van de eurozone. Vermoedelijk wilde ze met haar uitspraak die ministers op één lijn krijgen om via hun overheidsbudget het nodige te doen tegen de coronaschok. Alleen bekwam ze het omgekeerde en toonde ze hoe groot de tweedracht nog altijd is.

Waar haar voorganger Mario Draghi geschiedenis schreef door met zijn 'whatever it takes' de rust tijdens de eurocrisis te doen terugkeren, heeft Lagarde met 'we're not here to close spreads' de onrust aangewakkerd in de coronacrisis.

De blunder is extra pijnlijk omdat behalve wereldwijd en razendsnel het coronavirus ook twee andere dingen is: het is een externe economische schok die wellicht grotendeels tijdelijk is. Het zijn met andere woorden niet de banken of de overheden die imploderen, maar het is wel hun taak de klap op te vangen en de crisisperiode te overbruggen. De beurscrash toont hoe het vertrouwen in de politieke leiders die dit moeten oplossen donderdag wegzakte.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud