De nieuwe onderhandelingsmethode van informateur Paul Magnette is op de keper beschouwd niet nieuw. We zijn gewoon teruggekeerd naar start.

Wie aan een moeilijke opdracht begint, herverpakt de grote kans op falen doorgaans als een bewijs van persoonlijke dapperheid. ‘Moed is elegantie in de vuurlijn’, zei Kris Peeters (CD&V) destijds, toen hij zich kandidaat stelde voor de gemeenteraadsverkiezingen in Antwerpen.

‘Hij die niet probeert, vergist zich maar één keer’, zei informateur Paul Magnette (PS) donderdag, toen hij in de Kamer kwam uitleggen hoe hij de opdracht die de koning hem dinsdagavond gaf, zal aanpakken. Peeters citeerde Ernest Hemingway, Magnette de Chinese filosoof Lao Tse.

Magnette legde uit dat hij behalve de moed om eraan te beginnen ook een plan heeft. Hij hoopt met een nieuwe manier van aanpakken te slagen waar anderen faalden. Voortaan wordt weer met tien partijvoorzitters gesproken: iedereen, behalve die van het Vlaams Belang en de PVDA. Bovendien wil Magnette focussen op de inhoud, zodat een brede consensus groeit over wat de volgende regering moet doen.

Weinig veranderd

Wie door de retoriek heen kijkt, ziet dat we vijf maanden na de verkiezingen weer bij start staan.

Het klinkt allemaal goed, maar wie door de woorden heen leest, ziet hoe weinig er is veranderd. Ten eerste: uiteraard is het goed dat over de uitdagingen wordt gesproken. Maar we kennen ze. Het gat van 11 miljard euro in de begroting dichten, de vergrijzing betaalbaar maken, vaker doel treffen in de strijd tegen armoede, een klimaatbeleid die naam waardig voeren, het vertrouwen in justitie herstellen, een draagvlak vinden voor een migratiebeleid, meer mensen aan het werk krijgen, de files korter maken, de trein beter doen rijden en de koopkracht niet uithollen.

Ten tweede: door het ene doel te halen mis je vaak een ander. Het beste voorbeeld zijn klimaatbelastingen. Die beschadigen op korte termijn de koopkracht en botsen daarom op weerstand. Maar politiek is nu eenmaal de afweging tussen die doelen maken. De uitdagingen nog eens oplijsten is daarom geen wondermiddel.

Ten derde: op de keper beschouwd is het zelfs geen nieuwe methode. Ook de informateurs Johan Vande Lanotte (sp.a) en Didier Reynders (MR) zijn begonnen met rapporten over de stand van het land, de uitdagingen die zich aandienen en de nodige hervormingen.

Ten vierde: ergens klopt het wel dat de methode nieuw is tegenover wat Geert Bourgeois (N-VA) en Rudy Demotte (PS) vier weken lang hebben geprobeerd. Zij hebben getracht hun beider partijen nader tot elkaar te brengen, wat niet is gelukt. Zij hadden het wel uitdrukkelijk over de vraag wie tot de regering zal toetreden, maar zij waren dan ook belast met de preformatie. Die is mislukt.

En dus hebben we opnieuw een informateur. Die met tien partijen spreekt, ook al is het geen geheim dat zijn politieke voorkeur naar paars-groen gaat. Wie door de retoriek heen kijkt, ziet dat we vijf maanden na de verkiezingen weer bij start staan.

De verrassing dat de koning Magnette tot informateur aanstelde, is er bij nader inzien geen.

Begin deze week werd verwacht dat de koning tijd zou winnen door alle partijvoorzitters te laten passeren. De verrassing dat hij Magnette tot informateur aanstelde, is er bij nader inzien geen. De koning wint gewoon tijd, op een andere manier. En zo zitten we dichter bij een andere boutade van Lao Tse: een echte reiziger heeft geen plan en geen ambitie om op zijn bestemming aan te komen.

Lees verder

Tijd Connect

Gesponsorde berichten

n