Advertentie

Leven met islamfascisme

Twee dagen na het begin van de Britse politieactie tegen wat waarschijnlijk een van de grootste terroristische aanslagen tot nog toe had moeten worden, is nog altijd weinig bekend van het dossier waarmee Scotland Yard binnen een maand de 24 gearresteerden voor de rechtbank zal aanklagen. Toch staan twee onrustbarende feiten buiten discussie.

Het eerste is dat je met heel eenvoudige middelen - twee ogenschijnlijke waterflesjes en een mp3-speler - een vliegtuig net voldoende kan beschadigen om het te laten neerstorten. Het wordt dus een hele klus voor de luchtvaartautoriteiten om, na de noodzakelijk draconische aanpak in de eerste weken, een nieuw praktisch controlesysteem te bedenken. Dat moet de reiziger het gevoel geven dat hij ook tegen de twee flesjes en de mp3 beveiligd is, zonder vliegen zo moeilijk te maken dat die reiziger afhaakt.

Het tweede vaststaand feit is dat het complot, net als de aanslagen van Londen op 7 juli vorig jaar het werk was van jonge Britten, meestal van Pakistaanse afkomst, meestal uit niet erg fraaie, maar ook niet miserabele voorsteden, meestal uit stabiele en zich opwerkende gezinnen, meestal vrij sociaal van inslag, tot ze op een dag de radicale islam als waarde gingen omarmen.

Het doet denken aan het profiel van de jongeren die in de jaren 70 in Duitsland en Italië de Rote Armee Fraktion en de Rode Brigades bevolkten. Kinderen uit families die bezig waren de welvaartsladder te beklimmen, en die dan plots begonnen te flippen. Mensen dus van wie je onmogelijk in een vroeg stadium kan zeggen dat hun gedrag tot politiebewaking noopt.

Die twee vaststellingen laten geen andere keuze aan de samenleving dan te leren leven met terreur, en te trachten haar zo veel mogelijk in te dijken. Verslaan is een illusie, het beste scenario is de hoop dat het ooit vanzelf stopt.

Indijken kan door strengere, maar geen onwerkbare veiligheidsmaatregelen op kwetsbare plekken; door flink wat middelen voor inlichtingendiensten en politie-eenheden die belast zijn met het zo vroeg mogelijk detecteren van onraad; en door nauwkeurig te blijven bij het aanwijzen van wie die het geld en de wapens levert.

Net zomin als het zin had de vele linksdenkende West-Europeanen in de jaren 70 te brandmerken, heeft het zin de tienduizenden moslims met de vinger te wijzen die een beetje sympathie kunnen opbrengen voor de terreur, zonder er daarom zelf toe over te gaan. Het is veel beter, duidelijk te maken dat de terroristen, net zoals hun voorgangers van de jaren 70, tot doel hebben de samenleving tot zo'n repressie te verleiden dat alle sympathisanten de zijde kiezen van de sponsors van de terreur. In dat geval zijn dat de feodale baronnen en geestelijken van Saudi-Arabië, Iran en Pakistan die met religie de westerse invloed en de vrouwenemancipatie willen keren, omdat die hun privilegies ondermijnen en de armen wakkerschudden. Zo bekeken sloeg George Bush voor één keer de juiste toon aan: het gaat inderdaad om 'islamfascisme'.

Rolf Falter

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud