Senior writer

Het is goed voor een portie verontwaardiging. Maar een andere meerwaarde biedt de publicatieplicht van de loonspanningsratio in een beursgenoteerd bedrijf niet.

De wetgever verplicht de Belgische beursgenoteerde bedrijven sinds dit jaar uitgebreider en gedetailleerder uit te leggen hoeveel ze hun toplui betalen en wat de criteria zijn voor het remuneratiebeleid.

Heel duidelijk zijn de nieuwe voorschriften niet, want de Commissie Corporate Governance vond het nodig een toelichtende nota van veertig bladzijden te schrijven om de bedrijven te helpen de regels in de praktijk te brengen. De wetgever had de bedoeling de rapportering over de topvergoedingen te harmoniseren en transparanter te maken. Maar het omgekeerde is gebeurd.

De nieuwe wet schrijft ook voor dat de beursgenoteerde ondernemingen moeten vermelden wat de verhouding is tussen de hoogste remuneratie in het managementteam en de laagste verloning van een werknemer in het bedrijf.

Het is een bepaling waar de bedrijven niet erg enthousiast over zijn. Wie afficheert immers graag dat zijn CEO pakweg 126 keer meer verdient dan de minst betaalde medewerker, zoals bij de biofarmagroep UCB?

Enkele ondernemingen stoppen de loonspanningsratio diep weg in hun remuneratieverslag. Of ze berekenen die op de eigen manier, door alleen het vaste salaris van de CEO in rekening te brengen en niet het variabele deel dat soms belangrijker is. De wet is daar niet duidelijk over. Het resultaat is dat de loonspanningsratio’s van de bedrijven moeilijk te vergelijken zijn.

Het ene bedrijf is bovendien het andere niet. Een investeringsmaatschappij heeft een beperkt aantal medewerkers, vaak hooggekwalificeerd. In een industriële onderneming zijn vaak ook laaggeschoolde arbeiders aan het werk. Wat leert een loonspanningsratio dan? Bitter weinig.

Topmanagers moeten bereid zijn, én in staat, hun hoge salaris te verantwoorden.

De wettelijke bepaling lijkt ingegeven door de afgunstcultuur. Ze is populistisch. Topvoetballers mogen veel verdienen. Heel veel. Maar als een topmanager aardig wat opstrijkt, wordt hij als een graaier neergezet, ook als hij fraaie resultaten aflevert.

Het jaarverslag en het remuneratierapport zijn bestemd voor de aandeelhouders. Welke meerwaarde biedt de publicatie van de loonspanningsratio hen? Ze zegt weinig over uitwassen of scheefgroei.

De verhouding tussen de remuneratie van de CEO en het salaris van de gemiddelde of mediaanwerknemer is een betere indicator. Maar het is de politici die die wet maakten niet om betere informatie voor de aandeelhouders te doen. Ze willen verontwaardiging uitlokken of oppoken.

Het mag natuurlijk, transparantie te eisen over de vergoedingen van de CEO's van de beursgenoteerde bedrijven. Die moeten bereid zijn, én in staat, hun vergoeding te verantwoorden. Diezelfde transparantie en verantwoording mogen dan evengoed gevraagd worden van de politici. Omdat ze een publiek mandaat bekleden, omdat ze betaald worden met belastinggeld. Het is al te makkelijk van een ander te eisen wat ze zelf niet willen doen.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud