Er is meer controle op het vluchtelingenbeleid én een hernieuwde steun van de kiezer nodig. Het tweede zal maar komen als het eerste lukt.

Zoals de eurocrisis tussen 2010 en 2015 de eurolanden uit elkaar dreigde te spelen, gebeurt dat sinds 2015 ook met migratie. Nu spelen de Oostenrijkers en de Italianen - die gisteren de spanning opvoerden - de hoofdrol. Voor de rest zijn de gelijkenissen pijnlijk treffend.

Net zoals in de eurocrisis vinden de EU-landen geen antwoord op de vraag wat ze samen willen doen en wat ze apart willen houden. In de eurocrisis hadden 19 EU-landen dezelfde munt, maar wilden ze een eigen sociaal-economisch beleid voeren. In de migratiecrisis hebben de meeste EU-landen hun onderlinge binnengrenzen afgeschaft, maar in de Schengenzone die daardoor is ontstaan, hebben ze geen werkbare afspraken gemaakt over wie vluchtelingen opvangt.

Niets wijst erop dat deze storm gaat liggen. De staatshoofden en de regeringsleiders van de EU-landen kwamen in juni al bijeen op een crisistop over de migratie. Volgende maand staat een nieuwe crisistop op de agenda. De crisis besmet ondertussen ook de verkiezingen: Oostenrijk en Italië voor de zomer, Zweden wellicht in september.

Het gevolg van drie jaar vluchtelingencrisis is het gevoel dat de Europese regeringen te weinig controle over het migratiebeleid hebben. De EU-leiders besloten op hun top in juni opvangcentra op te richten in Noord-Afrikaanse landen, maar ze vinden daar geen partners voor. In eigen land worstelen minister van Binnenlandse Zaken Jan Jambon (N-VA) en staatssecretaris voor Asiel en Migratie Theo Francken (N-VA) met het probleem van de transmigranten. Dat zijn vluchtelingen die op weg zijn naar het Verenigd Koninkrijk, er niet geraken, hier ondertussen geen asiel willen, en ook niet terug kunnen naar het land vanwaar ze komen, zoals Eritrea, omdat ze daar voor hun leven moeten vrezen. En opnieuw kan België dat probleem moeilijk in zijn eentje oplossen.

Zonder controle op de Europese buitengrenzen ondergaan we de migratie, zonder beleid en zonder democratische steun.

Hoe geraken we eruit? De eerste stap is de controle over het migratiebeleid herwinnen. Dat betekent via ngo’s of het leger controle krijgen op de migratiestromen naar Europa, al is het maar om de routes veilig te houden. Het betekent streng bepalen wie hulp nodig heeft en wie niet binnen kan. Pas daarna zal het wellicht mogelijk worden de bevolking weer een stevig democratisch mandaat te vragen om mensen op te vangen, aan het werk te krijgen en hen op het pad naar burgerschap te zetten. Pas als de controle op de buitengrens werkt, kan dat politieke debat worden gevoerd. Zonder die controle op de buitengrenzen ondergaan we de feiten, zonder beleid en zonder democratische steun.

Net zoals België niet in zijn eentje de oplossing voor de eurocrisis kon brengen, kan het dat ook niet voor de migratiecrisis. Dat wordt dé Europese opdracht van het najaar. Anders komt, net zoals we niet anders konden dan beginnen na te denken over het einde van de euro, straks ook het debat over het einde van de grenzeloze Schengenzone op gang.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content