Na Nevada is Bernie Sanders de topkandidaat voor de Democraten. Net als Trump in 2016 zet hij alle conventionele zekerheden op losse schroeven. Hij beleeft zijn momentum.

Senator Bernie Sanders haalde in de caucus van Nevada afgelopen weekend andermaal een overwinning binnen. Dit keer in een 'gekleurde' staat. Waren Iowa en New Hampshire overwegend blank, in Nevada bestaat de bevolking voor een derde uit latino's en voor een tiende uit Afro-Amerikanen. 

Sanders scoorde niet alleen bij de blanke jeugd maar ook bij de blanke vrouwen. Daarnaast ging de Spaanstalige gemeenschap massaal achter hem staan en haalde hij een derde van de Afro-Amerikaanse stemmen binnen. Hij veroverde zelfs de meeste stemmen bij de leden van de machtige horecavakbond. Die was nochtans een campagne tegen Sanders begonnen omdat zijn 'gezondheidszorg voor allen' een bedreiging vormt voor de dure gezondheidsverzekering die de vakbond aanbiedt. 

De senator uit Vermont heeft zich inmiddels in een positie gebracht dat hij vanaf nu alleen zichzelf nog in de problemen kan brengen.

Gewezen vicepresident Joe Biden eindigde in Nevada tweede met iets minder dan 20 procent van de stemmen. Zelf bestempelde hij dat resultaat als een 'comeback' maar dat valt te betwijfelen. Als Biden volgende week in South Carolina, een 'zwarte' staat, niet wint is hij verloren.

Sanders doet op zijn manier wat Trump vier jaar geleden bij de Republikeinen deed. De onafhankelijke senator uit Vermont is nooit een grote aanbidder van de Democratische partij geweest. Maar in tegenstelling tot Trump is hij geen opportunist of neofiet.

Sanders was vier jaar geleden al een geduchte tegenstander van Hillary Clinton en zijn medestanders zijn nog altijd overtuigd dat hij de voorverkiezing verloor van de voormalige first lady door het toedoen van de top van de Democratische Partij.

Sanders toont net als Trump aan dat de klassieke machtskernen in de Amerikaanse politiek compleet hebben afgedaan. Ook de klassieke media vervullen niet meer hun rol. Senator Elizabeth Warren schitterde in het televisiedebat in Nevada door de pandoering die ze gaf aan Michael Bloomberg, maar ze kwam niet verder dan tien procent van de stemmen. De electorale dynamiek ligt duidelijk erg anders.

En Sanders profiteert van de grote verdeeldheid in het traditionele kamp van de Democraten: Biden, Pete Buttigieg en Amy Klobuchar vechten elkaar voorlopig de tent uit. En dan moet miljardair Bloomberg op 3 maart nog zijn intrede doen in de arena.

De conventionele wijsheid zegt dat Sanders te radicaal is om verkozen te worden. Als zelfverklaarde 'Democratische socialist' kleeft hij zich een etiket op dat de gemiddelde Amerikaan niet lust, zegt de goegemeente. Maar zei diezelfde gemeenschap niet hetzelfde van Donald Trump? Klopt die wijsheid nog wel?

Als zelfverklaarde 'Democratische socialist' kleeft hij zich een etiket op dat de gemiddelde Amerikaan niet lust, zegt de goegemeente. Maar zei diezelfde gemeenschap niet hetzelfde van Donald Trump?

De senator uit Vermont heeft zich inmiddels in een positie gebracht dat hij vanaf nu alleen zichzelf nog in de problemen kan brengen. En dat kan. Hij is oud, maar op Klobuchar en Buttigieg na, zijn alle kandidaten in deze voorverkiezing zeventigers.

Sanders' beloftes rond gezondheidszorg voor allen, gratis onderwijs, de strijd tegen klimaatverandering en het uitvlakken van de ongelijkheid in de Amerikaanse samenleving spreken duidelijk aan. Het is een gruwel voor de 'gematigden' maar de Democratische partij heeft op dit moment geen antwoord op zijn opgang.

De nominatie is nog veraf maar het lijkt erop dat 'Super Tuesday' zijn naam nu wel eer zal aandoen. Als Sanders op 3 maart standhoudt, is hij de tegenkandidaat voor president Donald Trump. 2020 kan een nog vreemder verkiezingsjaar worden dan 2016 in de VS.

Lees verder

Gesponsorde inhoud