Na de beleidsverklaring

Redacteur Politiek

Het Kamerdebat over de beleidsverklaring legde enkele aberraties en slordigheden in dat beleid bloot. Maar het toonde ook hoe belangrijk het is dat het taboe over langdurig zieken sneuvelt.

Na twee dagen debat over de beleidsverklaring kreeg de regering-De Croo donderdagavond het vertrouwen van het parlement. De discussie in het halfrond bevestigde enkele grote lijnen over de dinsdag aangekondigde regeringsplannen en wierp een ander licht op enkele maatregelen.

De grote lijn blijft dat deze regering een centrumkoers vaart, geprangd tussen de N-VA en het Vlaams Belang langs de ene kant en de PVDA/PTB en het cdH aan de andere kant. Ze bewandelt daardoor de weg van de geleidelijkheid. Wie die weg vanuit de economische analyse en vanuit de noodzaak aan hervormingen bekijkt, wordt daar nerveus van. Wie de weg overschouwt vanuit de politieke machtsverhoudingen en de verkiezingsuitslag van 2019 ziet geen alternatief.

Een tweede vaststelling is dat de grote richting van het beleid juist zit: meer mensen aan het werk, een dalende staatsschuld, een iets gezondere begroting, de ambitie om álle door rechters uitgesproken straffen uit te voeren. Al blijft telkens de ongemakkelijke vraag hangen hoeveel er van terechtkomt.

Premier Alexander De Croo (Open VLD) zei woensdagnacht ervan overtuigd te zijn dat de begroting die voorligt het land sterker maakt. Of dat echt zo loopt, zal later dit jaar niet uit woorden maar uit daden blijken. Dit najaar volgen nog drie gelijkaardige tests: de beslissing over de kernuitstap, een ernstig en betaalbaar klimaatplan en een ernstig pensioenhervormingsplan.

De regering-De Croo heeft enkele stenen in het gestolde Belgische land losgewrikt. De vraag blijft wat ze ermee opbouwt.

Voorts scheen het Kamerdebat terecht licht op enkele zwakke plekken in de beleidsverklaring. Het is een aberratie dat er een federaal belastingvoordeel blijft voor wie een lening aangaat voor een tweede woning, terwijl in Vlaanderen en Brussel dat voordeel voor de gezinswoning niet meer bestaat.

Een andere zwakke plek zijn de plannen voor een inscheeptaks voor korte vluchten. Wat stoort, is het gemak waarmee voor dat plan al een opbrengst in de begroting is ingeschreven, zonder dat kan worden uitgelegd met hoeveel de prijs voor een ticket zal stijgen. Als doorheen de jaren één grote kritiek op groen beleid overheerst, is het dat de financiële implicaties voor de burger slordig worden doorgerekend. Hier gebeurt dat opnieuw en het was te vermijden.

Een van de betere plannen is langdurig zieken weer naar de arbeidsmarkt brengen. Er wordt misschien te makkelijk gezegd dat in deze beleidsverklaring de taboes sneuvelden, maar in dat geval klopt het. Het is bovendien nodig, omdat 500.000 mensen langdurig ziek thuiszitten.

Het gebeurt traag en met overleg, maar net omdat het om zieke mensen gaat, is voorzichtigheid in deze verdedigbaar. Eveneens goed is dat zowel werknemers, bedrijven als ziekenfondsen een sanctie kunnen oplopen. Die sancties lijken klein, maar voor wie leeft van een ziekte-uitkering is een daling van 2,5 procent voelbaar. Een poetshulpbedrijf soupeert met een boete van 2,5 procent van het loonbudget doorgaans zijn winstmarge op.

Ook hier zal de duivel de komende maanden in de details zitten. De regering-De Croo heeft enkele stenen in het gestolde Belgische land losgewrikt. De vraag blijft wat ze ermee opbouwt.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud