Na de Krim

©Sofie Van Hoof

Met een handtekening heeft de Russische president Vladimir Poetin het lot van de Krim bezegeld. Het Westen stond erbij en keek ernaar. De halfwassen sancties maakten niet de minste indruk op het Kremlin.

Geheel in de eigen logica verdedigde Poetin voor de Doema de opname van de Krim in de Russische federatie. Onder het motto dat de Krim altijd al Russisch is geweest, is Oekraïne daarmee zijn zuidelijke provincie kwijt. En ondanks alle dreigende taal uit het Westen is het vrijwel zeker dat het schiereiland geruime tijd tot Rusland zal behoren. In zijn toespraak gaf Poetin te kennen dat het ‘Westen een rode lijn had overschreden’. Hij bevestigde andermaal dat het zijn streefdoel is de Russische natie voort uit te bouwen.

De veroordelingen van de Russische ingreep volgden elkaar snel op. In Oekraïne verzekerde de voorlopige regering dat het land nooit de afsplitsing van de Krim zou erkennen. Het Westen keurde Poetins optreden sterk af.

De aangekondigde sancties vanuit Europa en de VS maakten evenwel niet de minste indruk op de Russische leiders. Bij de G8 is Rusland voorlopig niet meer welkom. De G7 gaat volgende week onderhandelen over andere mogelijke sancties. Maar zelfs over de samenstelling van de club van de rijkste landen bestaat geen eensgezindheid. De Duitse bondskanselier Angela Merkel liet uitdrukkelijk optekenen dat Rusland voorlopig slechts voor één top geschorst is. Rusland zelf maalt niet om het lidmaatschap. Het is vervelend dat Poetin niet op de foto kan met de zeven andere wereldleiders, maar ook niet meer dan dat.

Als het Westen, en dan vooral Europa, indruk wil maken op Rusland, moet het sancties treffen die écht pijn doen. Maar zulke sancties kunnen evenzeer de andere kant pijn doen. Dat bleek al toen Frankrijk de levering van twee oorlogsbodems wou schorsen, een order van 1,2 miljard euro. Meteen werd ongerust gereageerd op de werf die de schepen bouwt. En dat is slechts een detail. De economische banden tussen een reeks Europese landen en Rusland zijn zo sterk dat elke sanctie beide zijden diep raakt. Daartoe zijn ze in Europa nog niet bereid. Bovendien is de energieafhankelijkheid van Rusland dermate groot, dat de manoeuvreerruimte uiteindelijk veel minder ruim is dan ze lijkt.

Voorbij de retoriek over de Krim blijft natuurlijk het probleem Oekraïne bestaan. Het is een taak voor het Westen om dat land tot een democratie uit te bouwen. Want in de twintig jaar dat het nu losstaat van de Sovjet-Unie, heeft vooral de kleptocratie geregeerd. Niet alleen bij de verdreven president, maar ook bij de voorgaande regimes. Oekraïne moet ook die last van het verleden achter zich kunnen laten.

Sinds de val van de Oekraïense president Viktor Janoekovitsj holt het Westen steeds achter de feiten aan. In geen tijd verschoof het initiatief naar Rusland. Als het Westen een rol van betekenis wil blijven spelen in dit dossier, dan moet het weer initiatieven nemen. Voorbij de hoogdravende verklaringen en de symbolische sancties. Die zijn door de feiten al lang achterhaald.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud