Na de show

©Sofie Van Hoof

Een politiek diep verdeeld land met ontzaglijke problemen, dat staat de nieuwe president van de Verenigde Staten te wachten. De roes van de overwinning zal snel voorbij zijn.

De grootste en duurste verkiezingscampagne aller tijden heeft haar beslag gekregen. Zoals dat hoort, is het een volwaardige thriller geworden. Maar, in tegenstelling tot een écht spannend verhaal is het vervolg al bekend en is dat voor de nieuwe bewoner van het Witte Huis niet opbeurend.

Of president Barack Obama nu zichzelf opvolgt, dan wel Mitt Romney het Witte Huis intrekt, het probleem na de verkiezingen is voor beiden hetzelfde. De nieuwe president krijgt af te rekenen met een politiek diep verdeeld land, waarbij elke compromisvorming op voorhand aan flarden geschoten wordt.

Voor de vierde keer op rij was de verkiezingscampagne hard en smerig. Daarbij hebben beide kampen de tegenstellingen opgeschroefd en niet nagelaten van de tegenstander een demonische karikatuur te maken. De vaststelling is dat de afgrond die gaapt tussen de Democraten en de Republikeinen steeds groter wordt en dat het idee van een ‘Verenigd Amerika’ steeds meer verworden is tot een retorische slogan die enkel nog opgerakeld wordt als de natie in nood komt, zoals bij de orkaan Sandy bijvoorbeeld.

De verdeeldheid laat zich lezen op de kaart van de VS waar de blauwe staten (de Democratische) en de rode staten (de Republikeinen) op voorhand bekend zijn. Enkele vechtstaten bepalen nu al geruime tijd de uitslag van de presidentsverkiezingen.

De Amerikaanse kiezer zadelt die president traditioneel bovendien op met een hopeloos verdeeld Congres: het Huis voor de Republikeinen, de Senaat voor de Democraten. Dat zal deze keer niet anders zijn.

Die politieke verdeeldheid wreekt zich op het land. De impasse leidt tot geblokkeerde cruciale dossiers. De Amerikaanse politieke wereld staat na de verkiezingen voor de begrotingsafgrond. Er moet een nieuwe manier komen om de schuld terug te dringen en de begroting weer in evenwicht te krijgen, anders ontspoort het land. Als er geen nieuwe consensus over de begrotingsaanpak komt, valt de hakbijl automatisch en verdwijnen grote happen uit de werking van de Amerikaanse staat. Bovendien leidt zo’n politieke impasse nagenoeg zeker tot een economische recessie. Met alle noodlottige gevolgen vandien voor de VS, maar ook voor de rest van de wereld.

Zelfs als de nieuwe president de begrotingsval ontwijkt en een compromis bereikt, moet hij het politieke draagvlak opnieuw herstellen. Er zijn maar bijzonder weinig signalen dat er bereidheid is tot meer openheid en meer consensus, integendeel.

Dat de verkiezingscampagne op het scherp van de snee is verlopen, is een logisch gevolg van de overmediatisering. Dat die opgefokte tegenstelling het dagelijkse leven in Washington blijft beheersen, is al veel minder vanzelfsprekend. Het land dat zo graag lessen in democratie geeft aan de rest van de wereld, is toe aan een diepe bezinning over het eigen politieke bedrijf. Dat is geen eenvoudige opgave, maar wel de belangrijkste uitdaging voor de volgende president. Een werkbare politiek is bovendien niet alleen goed voor de VS, maar eveneens voor de rest van de wereld.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud