Redacteur Politiek

Het ideaal waar Sihame El Kaouakibi voor staat, is het juiste. De manier waarop ze het tot uiting bracht, is op een catastrofe uitgedraaid. Ze kan alleen herbeginnen als ze ook als parlementslid opstapt.

Alle politieke carrières, tenzij ze halfweg in een gelukkige periode worden afgesneden, eindigen in een mislukking. Het is moeilijk niet aan de woorden van de controversiële Britse Conservatief Enoch Powell te denken, als je ziet met welke rotvaart de steile carrière van Vlaams Parlementslid Sihame El Kaouakibi sinds begin dit jaar naar beneden dondert.

Donderdag nam ze ontslag als lid van Open VLD, nadat ze al geschorst was en de uitzettingsprocedure was begonnen. Wel blijft ze lid van het Vlaams Parlement, omdat 'ik niet wil verzaken aan het mandaat dat de kiezer me heeft gegeven' en omdat 'aan mijn engagement niets is veranderd'.

El Kaouakibi was in de zomer van 2019 nog een verfrissing voor het Vlaams Parlement. Ze schuwde het debat niet en deinsde er niet voor terug als lid van de meerderheid uit te leggen met welke aspecten van het Vlaams regeerakkoord ze het moeilijk had. Via haar connectie met jongeren kon ze bovendien een stem in het parlement laten horen van een bevolkingsgroep die - in electorale zin - nog geen stem heeft.

Zo veelbelovend die start was, zo pijnlijk is nu de val. In de storm die nu al drie maanden rond haar woedt, vallen haar twee dingen te verwijten.

Het eerste is dat ze niet ter zake antwoordt op stevige, gedetailleerde én gedocumenteerde beschuldigingen over zelfverrijking via subsidies en sponsorgeld. Iedereen is onschuldig tot het tegendeel is bewezen, en om die reden vraagt vandaag niemand dat geld terug te geven of schadevergoedingen te betalen.

Het enige kapitaal van een politicus is geloofwaardigheid. Voor El Kaouakibi is dat op dit moment op.

Maar wie projecten opzet waaraan anderen hun publieke reputatie verbinden - van de Belgische haute finance en consultants tot de Vlaamse regering, het Antwerpse stadsbestuur en Open VLD - moet begrijpen dat een aanval op die projecten ook publiek moet worden verdedigd. Door dat niet te doen heeft ze de indruk gecreëerd daartoe niet in staat te zijn. Het enige kapitaal van een politicus is geloofwaardigheid. Voor El Kaouakibi is dat kapitaal op dit moment op.

Dat hoeft niet zo te blijven. Er zijn manieren om een fiasco achter je te laten. Dat gebeurt door de ramp te erkennen, verzoening te zoeken met wie in de brokken deelde, uit de mislukking lessen te trekken en te herbeginnen.

Alleen gebeurt dat niet. El Kaouakibi blijft parlementslid. Het argument dat de kiezer haar een mandaat gaf, houdt daarbij maar deels steek. Het is de vraag of de Antwerpse kiezers haar dat mandaat hadden gegeven als ze wisten dat ze niet zelf geld in haar campagne stak - zoals het doorgaans gebeurt - maar daarvoor meer dan 100.000 euro uit de liberale partijkas kreeg. Samen met haar reputatie is daarom ook haar - goed betaalde - mandaat beschadigd.

Het ideaal waar El Kaouakibi nog altijd voor staat - de stem van een jonge, allochtone generatie in het parlement brengen - is goed. De manier waarop ze het tot uiting bracht, is uitgedraaid op een catastrofe. Onder die catastrofe had ze donderdag een streep kunnen trekken door ook als parlementslid ontslag te nemen. De wonde blijft nu etteren.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud