Redacteur Politiek

Ooit was Sihame El Kaouakibi met haar engagement en 'franc parler' een verademing voor het publiek debat en voor het Vlaams Parlement. Nu is ze het vertrouwen in de hele politiek met zich mee de dieperik in aan het sleuren.

Moet iemand die al maanden niet meer opdaagt op het werk en het vertrouwen van iedereen in haar werkomgeving verloor betaald blijven worden? Alleen al de vraag stellen is voldoende om de meeste mensen kwaad te krijgen. Voeg aan dezelfde zin de woorden 'politiek' en '5.000 euro netto per maand' toe en de colère wordt ondraaglijk.

Dat is de rotzooi die Vlaams Parlementslid Sihame El Kaouakibi heeft gecreëerd. In februari viel ze in ongenade nadat ze pertinente, gedetailleerde én gedocumenteerde beschuldigingen over gesjoemel niet had kunnen weerleggen. Van een parlementslid dat vrijuit sprak en van engagement getuigde, vergleed ze naar een politica in wie het vertrouwen verdampte.

Omdat op die beschuldigingen nog altijd niet het begin van een antwoord is gekomen, heeft ze ook het vertrouwen verloren bij de brede groep mensen en organisaties met wie ze ooit samenwerkte: de stad Antwerpen, captains of industry als Thomas Leysen en Luc Bertrand, bedrijven als Deloitte, toenmalig minister van Binnenlandse Zaken Jan Jambon (N-VA) en Open VLD, die haar in het parlement loodste.

Vandaag is de vertrouwenscrisis nog groter geworden. Wanneer het Vlaams Parlement eind deze maand zijn werkzaamheden hervat, blijft ze in ziekteverlof. Ze behoudt haar inkomen, tot terechte ergernis van velen.

Het lastige is dat er niet veel kan worden gedaan tegen El Kaouakibi. Dat is de prijs die we betalen voor een democratische rechtsstaat.

Het lastige is dat er niet veel kan worden gedaan, omdat dit de prijs is die we betalen voor een democratische rechtsstaat. El Kaouakibi is geen werknemer van de nv Vlaams Parlement. Ze is verkozen door de Vlaamse kiezer. Bovendien kan ze haar vertrouwen dan wel zijn kwijtgespeeld, voor de rechtbank is ze nog altijd onschuldig tot het tegendeel is bewezen.

El Kaouakibi tot ontslag dwingen of ingrijpen in haar loon is daarom lastig. Wie moet daarover beslissen? Het bestuur van het parlement, met daarin de andere partijen? Wat voor een precedent wordt dat? Wat als een volgende keer een parlementslid van de PVDA of het Vlaams Belang wordt geschrapt of financieel getroffen? Vinden we dat zoiets moet kunnen in een democratie?

In de Angelsaksische wereld bestaat voor dit soort problemen een uitweg: de recall, zoals we deze week zagen bij de gouverneur van Californië. Als genoeg burgers een petitie ondertekenen, kan een tussentijdse verkiezing worden afgedwongen om een verkozene te vervangen.

Dat zou in theorie kunnen, als het Antwerpse district waar Kaouakibi woont één verkozene naar het parlement zou sturen, zoals in het 'first past the post'-systeem in de VS of het VK. Maar hoe doe je dat in de kieskring Antwerpen, waar de inwoners 33 vertegenwoordigers naar het Vlaams Parlement sturen?

Een andere optie zou zijn dat El Kaouakibi wordt ontslagen door de partij namens wie ze verkozen is. Maar dat zou betekenen dat de partijvoorzitters eigenhandig mogen bepalen wie in het parlement zit. Dat dreigt een overdosis particratie te worden.

Er is maar één uitweg: El Kaouakibi moet de eer aan zichzelf houden. Door dat niet te doen ondermijnt ze het vertrouwen in het hele politieke systeem.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud