Nefaste politisering

©Saskia Vanderstichele

Door met de overheidsmanagers te dollen snijdt de regering zichzelf en de belasting­betaler in het vlees. Met de nefaste politisering schrikt ze competente kandidaten af.

Johnny Thijs liet zich gisteren niet overhalen tot bittere interviews. Nochtans had de Bpost-baas veel te vertellen waarmee hij de huidige regering - dezer dagen overal druk met bezoekjes op kerstmarkten, winterlopen of buurtfeesten - in verlegenheid zou kunnen brengen.

Eén zin in zijn communiqué spreekt evenwel boekdelen. ‘Na 12 boeiende jaren bij Bpost heb ik de manier waarop de politieke overheid de discussie over verloning gevoerd heeft, als een gebrek aan vertrouwen en steun van de meerderheidsaandeelhouder (de overheid) ervaren.’

Deze regering heeft zich voorgenomen enige redelijkheid in de verloning van haar managers te brengen. Daar heeft ze niet alleen het recht toe, het is ook haar plicht. Dat ze gouden parachutes aanpakt, is een goede zaak. Dat ze paal en perk stelt aan een aantal exuberante bonussen ook. Maar de slinger is veel te ver doorgeslagen.

Bij Thijs wordt het omgekeerde toegepast van ‘loon naar werken’. Een ongezien trackrecord van twaalf jaar met een geslaagde beursgang, en dat in een zeer uitdagende sector? Van geen tel, verkiezings­retoriek over een beperking van de salarissen gaat voor.

Het ging bij Thijs niet alleen meer over zijn salarispakket, maar ook over een ronduit onbetrouwbare overheid en dito voogdij­minister. Bij de beursgang van Bpost stond Thijs’ her­benoeming in het prospectus vermeld. In mei was er al een akkoord tussen Thijs en zijn raad van bestuur om zijn mandaat te hernieuwen,

tegen ‘ongeveer dezelfde voorwaarden’. Nadien, toen ook bij Belgacom de bal aan het rollen ging en de verloning een politiek thema werd, moest Thijs via de Facebook-pagina van Laurette Onkelinx vernemen dat ze daar niet mee akkoord was.

Het handjevol competente managers dat in Europa rondloopt om een bedrijf als Bpost of Belgacom geloofwaardig te leiden, zal wel twee keer nadenken vooraleer het zijn carrière een wending richting overheidsbedrijf geeft.

Eerst heeft de overheid de benoeming van een CEO bij de NMBS tot driemaal toe mismeesterd: geen assessment, geen selectie, en uiteindelijk moest tweemaal een telefoontje naar een manager met ervaring soelaas bieden. Ondertussen heeft ze, toen de positie van Bellens onhoudbaar werd, een salaris vastgelegd voor de nieuwe CEO van Belgacom dat een stuk lager ligt dan wat de subtop van de telecomgroep verdient. En ten slotte is ze erin geslaagd een van de beste managers van het land bij Bpost gedegouteerd te doen afhaken.

Echt zorgwekkend is dat politisering totaal verkeerd be­grepen wordt. Beursgenoteerde bedrijven als Belgacom en Bpost moeten aan een andere logica voldoen dan die van de volgende verkiezingen. De private aandeelhouder CVC is nog maar weg bij Bpost of de regering waant zich heer en meester, en pleegt woordbreuk. Welke kapitein heeft dan zin om een bedrijf te leiden dat met de liberalisering en het terugvallende briefverkeer bijzonder uitdagende tijden tegemoet gaat?

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud