Redacteur Politiek

In alle tristesse zijn politiecontroles het beste antwoord op onze schaamte, na de dood van 39 mensen in een vrachtwagen die Zeebrugge passeerde.

De wanhoop die migratie op gang brengt en het menselijk leed waartoe ze al te vaak leidt, gaat doorgaans op in de statistieken. Heel soms krijgt het een gezicht, zoals dat van de ondertussen al vier jaar geleden verdronken Syrische peuter Aylan al Kurdi. En af en toe krijgt het een cijfer, zoals de 39 dode lichamen die deze week werden gevonden in een koelvrachtwagen die via Zeebrugge het Verenigd Koninkrijk bereikte.

We weten al bij al weinig over wat precies is gebeurd. Wel duidelijk is dat één minderjarige en 38 volwassenen, allen met de Chinese nationaliteit, om het leven kwamen. Waar precies ze in de dodelijke koelruimte klommen, in welke omstandigheden en hoelang ze er in bleven, weten we niet met zekerheid. Evenmin duidelijk is of in de haven van Zeebrugge iemand in de fout ging.

Schaamte

Ergens doet het er zelfs niet toe. Hier past vooral schaamte. Maar daarna komt meteen de logische, rationelere vervolgvraag: wat kunnen we doen om dit voortaan te vermijden?

Een eerste antwoord is dat we twee migratiediscussies van elkaar moeten scheiden. De eerste is hoever onze solidariteit moet reiken met wie op de vlucht is voor zijn leven en in ons land bescherming en onderdak vraagt. En bijkomend: hoe ver het draagvlak bij de bevolking reikt om die bescherming te geven.

Je kan aan die grenzen een beetje morrelen, maar als het te ver gaat, organiseer je willens nillens de verkiezingsoverwinning van extreemrechts.

Dit is de zoektocht naar een migratiebeleid dat zowel pragmatisch kan werken, dat tegelijk humaan genoeg is én kan rekenen op voldoende steun van de kiezer. Het is een immens lastige zoektocht, waar de antwoorden liggen in een betere controle van de buitengrenzen. Pas daarna kunnen politici uitleggen dat ze het beleid weer zelf beheersen en zelf keuzes kunnen voorleggen aan de bevolking, die op een democratische manier vervolgens zal duidelijk maken waar de grenzen van dat humanisme liggen. Je kan aan die grenzen een beetje morrelen, maar als het te ver gaat, organiseer je willens nillens de verkiezingsoverwinning van extreemrechts.

Moderne slavernij

De tweede migratievraag gaat over iets anders. Wat doen we met de mensen die in ons land gewoon een zo discreet mogelijke doortocht zoeken naar het Verenigd Koninkrijk, waar ze hopen op een beter leven omdat de arbeidswetgeving er soepel is en paspoorten niet worden gecontroleerd? Dit gaat over de vragen van het Maximiliaanpark en de snelwegparkings langs de E40. Het is Calais in België. Het drama van afgelopen woensdag past in die categorie. Het feit dat de slachtoffers Chinees zijn, wijst er eerder op dat dit gaat om een geval van moderne slavernij dan over een symptoom van wat verkeerd loopt met het migratiebeleid aan de zuidoostelijke grens van de Europese Unie.

Zolang het VK aantrekkelijk blijft voor migranten, blijft het probleem van transmigratie bestaan.

Het antwoord op dat laatste probleem blijft moeilijk, omdat het niet eens over onze solidariteit gaat. Zolang het VK aantrekkelijk blijft voor migranten, blijft het probleem bestaan. Het enige wat wellicht mogelijk is om dit soort drama’s te vermijden, is een betere politiecontrole, zodat mensen tenminste uit de vrachtwagens worden gehaald voor ze sterven. Het is triest dat het op korte termijn wellicht niet beter kan dan dat, maar soms bestaat politiek erin het mindere onheil te verkiezen boven het grotere.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud