Senior writer

Drie weken na de watersnood is het pijnlijk duidelijk dat dit land niet opgewassen is tegen een crisis van deze omvang. Vooral goede sturing ontbreekt.

Er is geen gebrek aan solidariteit met de slachtoffers van de watersnood die de bewoners langs de Maas, vooral in de provincie Luik, trof. De spontane hulp steekt schril af bij de officiële hulp die drie weken na dato nog altijd stroef verloopt.

De watersnood mag dan ongezien zijn, onaangekondigd was hij niet helemaal. Het KMI had drie dagen van uitzonderlijk veel regen voorspeld. Bij zo'n voorspelling mag je dan verwachten dat het waterbeheer in kritieke zones extra op scherp staat. Dat was kennelijk niet het geval.

Na de ramp viel vooral de afwezigheid van professionele hulp op. Niet dat de brandweer of andere diensten niet bereid waren, maar op het terrein was het meer improvisatie dan sturing.

Lasagne

Veel heeft te maken met de bestuurlijke lasagne van dit land. Bij een ramp heb je drie niveaus: een gemeentelijk, een provinciaal en een federaal. Het schakelen tussen die drie niveaus is niet altijd even makkelijk. In dit geval ook omdat de lokale besturen zelf het slachtoffer werden van de watersnood en zonder communicatie zaten.

Maar zelfs op federaal niveau is de aansturing volgens experts een probleem. Communicatie en coördinatie dat wel, maar een eengemaakt commando dat de hulpverleners op het terrein duidelijk aanstuurt en ze inzet waar ze het meest nodig zijn, ontbreekt.

Sommige crisisexperts stellen onomwonden dat dit land niet beschikt over een goede structuur om dit soort rampen op te vangen en om snel hulp te bieden. Er komt te veel goodwill bij kijken en te weinig professionalisme. Bij grote rampen wreekt zich dat.

De watersnood heeft blootgelegd dat het crisisbeheer faalt. Het is nu zaak werk te maken van een efficiënt plan.

Het beleid moet verzekeren dat dit soort crisissen beter wordt opgevangen. Dat kan door duidelijke commandostructuren op te zetten en verantwoordelijken te benoemen die de hulpverlening echt aansturen en bijsturen.

De ontwikkeling van een crisisplan is geen overbodige luxe. Het klimaat verandert. Hetzelfde weertype hangt almaar langer boven bepaalde gebieden, of het nu genadeloze buien zijn in de Ardennen of ongeziene hittegolven in grote delen van de Middellandse Zee. Er wachten ons nog meer aan het weer gerelateerde rampen.

Niet alleen een omvattend hulpprogramma is nodig, de wederopbouw houdt het best zo veel mogelijk rekening met omgevingsfactoren. Van waterbeheersing tot het aanleggen van dijken en overstromingsgebieden. En onvermijdelijk duikt de vraag op waar nog veilig kan en mag worden gebouwd.

De watersnood heeft blootgelegd dat het crisisbeheer faalt. Het is nu zaak werk te maken van een efficiënt plan. Maar in eerste instantie moet de hulpverlening op het terrein verbeteren. Want daar is de nood het hoogst. Langer dralen is geen optie.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud