Redacteur Politiek

Dat de formatie in een stroomversnelling komt, toont dat de regering door het coronavirus in een week tijd haar opdracht compleet heeft zien veranderen.

Met de rug tegen de muur worden dan toch de goede beslissingen genomen. Nadat in de strijd tegen het coronavirus donderdag ECB-voorzitster Christine Lagarde blunderde en de federale regering in snelheid werd genomen, volgde uiteindelijk toch de levensnoodzakelijke daadkracht.

De Duitse regering meldde vrijdag dat 'Kreditanstalt für Wiederaufbau', een staatsbank, klaarstaat om tot 550 miljard euro te lenen aan Duitse bedrijven die dat geld hebben om de crisis door te komen. 'Dit is de bazooka', zei minister van Financiën Olaf Scholz. 'We zullen hem gebruiken om te doen wat nodig is.' Dit is de 'whatever it takes'-boodschap die Europa nodig heeft, zeker als ze vanuit het economisch belangrijkste land komt.

Ook in eigen land kwam, na een moeilijke vergadering, de juiste beslissing uit de bus. Volgens simulaties die deze krant maakte, heeft de gedeeltelijke quarantaine die donderdagavond werd afgekondigd tot gevolg dat de ziekenhuizen binnen enkele weken wellicht rakelings langs hun overbelastingsgraad zullen scheren. De Belg ontzeggen op café een pint te gaan drinken is drastisch, maar het is nodig om te vermijden dat de ziekenhuizen straks bezwijken onder de toevloed van patiënten.

In plaats van te besparen moet de regering nu geld uitgeven om de economie niet te doen kapseizen.

Beetje bij beetje werd vrijdag duidelijk dat uit de noodzaak ook iets anders aan het groeien was. Achter de schermen heeft de coronacrisis ertoe geleid dat de N-VA en de PS zijn beginnen te praten over een noodregering, die net zoals in Duitsland snel kan schakelen om een stimulusbeleid te voeren.

Er valt veel voor zo'n regering te zeggen. Ten eerste voelde het logisch aan, om de voorbije dagen premier Sophie Wilmès geflankeerd te zien door de minister-presidenten Jan Jambon en Elio Di Rupo. Het versterkte de politieke geloofwaardigheid van de federale regering en het wekte vertrouwen dat het federale beleid een naadloos vervolg krijgt in de deelstaten.

Noem het confederalisme of zie er een parallel in met hoe de EU-landen een commissaris afvaardigen naar de Europese Commissie, maar het houdt almaar meer steek om de federale regering op te bouwen vanuit de sterkte van de deelstaten, waar het politieke systeem wél nog intact is. 

Het lijkt er dus op dat het coronavirus de Wetstraat bijeen heeft gebracht. Wellicht speelden de paniek en de beelden van chaos in supermarkten mee. Maar er is ook inhoudelijk iets veranderd. De coronacrisis heeft de opdracht van een volgende regering op korte termijn compleet omgegooid. In plaats van te besparen moet ze nu geld uitgeven om de economie niet te laten kapseizen.

Het budget op orde zetten, eens het coronavirus door de overheidsfinanciën is geraasd, blijft een immense uitdaging. Maar à la guerre comme à la guerre. Dat is sinds deze week een opdracht voor later.

Eerst de urgente nood. En de noodregering.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud