CD&V dwaalt als de partij denkt meer te winnen bij de rol van linkserige opposant dan als offensieve verdediger van het eigen beleid. De gevolgen zijn verstrekkend.

‘Je kunt niet om de tafel zitten met collega’s die je niet vertrouwt’, verklaarde Kris Peeters bij monde van zijn kabinet gisteren in deze krant. Daarmee bedoelde de CD&V-topman voor alle duidelijkheid zijn liberale collega in de regering, Alexander De Croo.

Meer nog, CD&V dreigde er zelfs mee om het regeringswerk ‘on hold’ te zetten zolang dat vertrouwen niet hersteld is. Het regeringswerk on hold zetten, hardop verklaren dat er geen vertrouwen meer is in de regering en bovendien ook nog eens man en paard noemen, er was een tijd dat zoiets op zijn minst een zware regeringscrisis uitlokte. Niet zo in de rangen van Michel I. Niet zo als de woorden van Kris Peeters komen.

De verbetenheid waarmee verwijten heen en weer worden geslingerd is zelfs naar Wet­straatnormen ongezien

De aanleiding voor de rel waarmee de regeringsleden hun eigen politieke rentree na het reces verbrodden, is de verdenking van Peeters dat De Croo hem via lekken heeft voorgesteld als de grote verliezer van de taxshift. Peeters vond het nodig om De Croo vier weken na datum daarop keihard en openlijk aan te vallen in Le Soir en daarmee meteen een nieuwe hypotheek te leggen op de precaire samenhang van deze regering.

De verbetenheid waarmee verwijten heen en weer worden geslingerd is zelfs naar Wet­straatnormen, waar gekibbel dagelijkse kost is, ongezien. En altijd draait het rond Kris Peeters.

De rol van opposant strookt eenvoudigweg niet met de lange traditie van de christendemocratische partij

Twee oorzaken spelen mee. Een: de gemiste kans van bijna een jaar geleden om premier te worden. Het werd hem op een presenteerblad aangeboden, maar zijn partij koos voor een veel te onzichtbaar Europees commissariaat voor Marianne Thyssen.

En twee: de positie van CD&V als meest linkse partij in dit centrumrechtse kabinet. Die amechtige zoektocht naar dat links (noem het niet links, noem het ‘sociaal’, noem het ‘de volkspartij’ zo u wilt) profileren van CD&V loopt als een rode draad door het voorbije jaar. De partij, met Kris Peeters voorop, is er blijkbaar van overtuigd dat er meer te winnen valt door zich te profileren als de wat linkse opposant in eigen ­regeringsrangen. Meer dan als de loyale regeringspartner die het gevoerde beleid mee verdedigt.

Dat is een dubbele misvatting. Ten eerste omdat de rol van opposant eenvoudigweg niet strookt met de lange traditie van de christendemocratische partij, die altijd wel de kastanjes uit het vuur haalde als het er echt op aankwam, die met een compromis altijd de boel wou smeren in plaats van te ­laten ontploffen.

En ten tweede omdat die profilering een unieke kans vergalt om vijf jaar lang zonder verkiezingen een sociaal-economisch beleid te voeren dat de lange termijn voor ogen houdt. Met inbegrip van niet-populaire ingrepen zoals het verhogen van de pensioenleeftijd. Met inbegrip van een taxshift die ­inzet op meer concurrentiekracht en meer jobs.

Ook al is die taxshift maar een shiftje en is hij niet de verschuiving van CD&V’s dromen, meer concurrentiekracht en jobs zijn ook echte CD&V-thema’s. Waarom omarmt de partij dat niet? Of neem een gesaneerde begroting, langer werken voor een houdbare welvaartsstaat. Gesneden koek voor CD&V toch? Het valt niet anders te verklaren dan dat persoonlijke factoren ‘omtrent Kris’ dat doorkruisen.

Lees verder

Gesponsorde inhoud