Senior writer

Een bedrijf dat zich niet aanpast aan veranderingen in samenleving en technologie, zet zijn voorbestaan op het spel. Dat leert de ondergang van Thomas Cook.

De ondergang van de Britse toerismegigant Thomas Cook vertoont gelijkenissen met het omvallen van een bank. Aan de basis van het debacle liggen financiële problemen die maar niet opgelost geraakten en die het vertrouwen van klanten en leveranciers aan het wankelen brachten, waardoor het bedrijf almaar dieper in het moeras wegzonk. De gevolgen van het faillissement reiken verder dan de ruim 20.000 werknemers van Thomas Cook die hun baan dreigen te verliezen. Dit veroorzaakt een schokgolf die de toerismesector doet daveren en beroering wekt in de brede samenleving.

Honderdduizenden vakantiereizigers zijn gestrand op een buitenlandse bestemming en moeten worden gerepatrieerd. Honderdduizenden anderen zien hun al betaalde vakantie in het water vallen en moeten hopen hun centen te kunnen recupereren via een speciaal verzekeringsfonds. De val van Thomas Cook kan een domino-effect veroorzaken bij andere firma’s en dienstverleners - hotels, autocarbedrijven... - die voor hun omzet van de groep afhankelijk zijn.

Vakanties organiseren is geen overheidstaak.

Door de dreigende chaos heeft de top van Thomas Cook geprobeerd een financiële reddingslijn te krijgen van de Britse regering. Die heeft dat geweigerd. Terecht. Vakanties organiseren is geen overheidstaak. En de tijd dat Thomas Cook belangrijke logistieke diensten leverde aan het Britse imperium - zoals de legerexpeditie naar Khartoem in 1884 - ligt ver achter ons. Het argument dat de toerismegroep too big to fail is, is evenmin aanvaard, al zal de economische impact van dit bedrijfsdrama niet onbeduidend zijn.

De ondergang van Thomas Cook leert dat een grote omvang hebben en kunnen bogen op een roemrijk verleden geen garanties zijn voor een eeuwig leven. Big is niet automatisch beautiful. De schaalvoordelen waar de toerismegroep dankzij haar grootte kon van profiteren, zoals een sterkere inkoopkracht, en de voordelen van de verticale integratie, Thomas Cook bezit eigen hotels en heeft een eigen vliegtuigmaatschappij, werden voor een stuk tenietgedaan door de zware kostenstructuur.

Bovendien heeft de toerismegroep niet adequaat ingespeeld op de nieuwe ontwikkelingen. De veranderende consumentenvoorkeuren zijn daar een van. De opmars van het massatoerisme is stilgevallen. Er is bij vakantiegangers meer hang naar kleinschaligheid, authenticiteit en avontuurlijker reizen.

De tijd beukt ongenadig in op het businessmodel van alle bedrijven.

De technologische ontwikkelingen hebben het de consumenten bovendien gemakkelijker gemaakt - niet noodzakelijker goedkoper - zelf hun reizen op maat te plannen en te boeken, via platformen als Booking.com of Airbnb en via de websites van autoverhuurbedrijven en luchtvaartmaatschappijen.

Lagekostenmaatschappijen als Ryanair, Easyjet en andere hebben de voortrekkersrol in de democratisering van het internationaal toerisme overgenomen. Met scherpgeprijsde aanbiedingen voor huurauto’s en hotels erbovenop, hebben ze zich ontpopt tot te duchten concurrenten van de traditionele toerismegroepen.

De tijd beukt ongenadig in op het businessmodel van alle bedrijven. Wie zich niet aanpast, verdwijnt.

Lees verder

Gesponsorde inhoud