Ongewenste gast

Na Fortis en Dexia is nu ook KBC voor financiële steun bij de overheid gaan aankloppen. KBC heeft de voorbije weken en dagen nochtans herhaaldelijk bevestigd dat het een solide kapitaalbasis heeft - wat door de regering werd beaamd - en dat zijn kapitaalpositie ruim beantwoordt aan alle normen terzake. Maar wat gisteren voldoende of ruim voldoende was, is dat vandaag niet meer.

(tijd) - Door de internationale bankencrisis zijn de normen veranderd. Doordat een aantal banken een kapitaalinjectie moesten krijgen van de overheid, om te vermijden dat ze zouden kapseizen, zien banken die eigenlijk geen solvabiliteitsproblemen hebben zich nu ook genoodzaakt hun kapitaalbuffer te versterken. Ze moeten volgen, of ze dat nu graag hebben of niet. De lat is voor álle banken hoger gelegd.

Het nut van de overheidsinterventie in de banksector wordt door niemand betwist. Maar het overheidsoptreden maakt wel dat de verhoudingen in de banksector ernstig werden verstoord. Doordat de zwakste instellingen met overheidsgeld werden versterkt, werden de gezonde instellingen opeens de zwakste. Banken die geen beroep deden op staatssteun, zagen zich met een concurrentienadeel opgezadeld.

Op korte tijd is de perceptie van 'de markt' helemaal omgeslagen. Bedrijven die deels in handen van de overheid waren, werden tot voor enige tijd argwanend bekeken. Er werd immers vanuit gegaan dat de aanwezigheid van de overheid in het kapitaal een hinderpaal vormde voor een efficiënte bedrijfsvoering. Maar nu zijn zulke bedrijven plots de lievelingen van de markt geworden, de aanwezigheid van de overheid in het kapitaal wordt als een troef beschouwd. De consistentie is ver te zoeken.

Ook op andere vlakken trouwens. Nog niet zo lang geleden werden bedrijven die met overtollig kapitaal zaten door de analisten gebrandmerkt. Het kapitaaloverschot moest worden benut of anders uitgekeerd aan de aandeelhouders, eisten ze. Vandaag zingen diezelfde analisten echter een heel ander liedje.

Het is allemaal bijzonder schizofreen. De markt heeft ongelijk. Maar ze heeft altijd gelijk. Want tegen de macht van de markt kan niemand op. En dus moest ook KBC op zoek naar extra kapitaal. En dat is dezer dagen alleen bij de overheid te vinden. KBC had dan ook geen andere keuze dan deze ongenode gast binnen te laten.

Dat heeft evenwel verregaande implicaties. In ruil voor het kapitaal dat ze ter beschikking stelt, eist de overheid immers een vorm van medezeggenschap. Terecht. Maar het resultaat is wel dat de zorgvuldig opgebouwde evenwichten in het bestuur van KBC op de helling komen te staan. In welke mate gaat de overheid zich moeien met de bedrijfsvoering? Gaat ze discussiëren over de hoogte van de intrestvergoeding op de spaarboekjes? Wil ze inspraak in de vergoedingen voor het management? Gaat ze dicteren welke bonussen wel of niet aan de medewerkers toegekend mogen worden?

Laat ons eerlijk wezen, zoiets geeft alleen miserie. Een bedrijf houdt de overheid best buiten. Maar gedwongen door de omstandigheden, heeft KBC die luxe niet. Dat lijkt onrechtvaardig, maar er is geen alternatief. Deze zware crisis overleven komt voor elke bank nu op de eerste plaats. Als ze daarvoor een monsterverbond moet aangaan met de overheid, dan moet dat maar.

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Tijd Connect

Gesponsorde berichten

n