Onnodig volle ziekenhuizen

Redacteur Politiek

Wie zich niet laat vaccineren, veroorzaakt schade aan wie dat wel deed en aan een andere aandoening lijdt. Het leidt stilaan tot de ongemakkelijke vraag waar in een welvaartsstaat de grenzen van de solidariteit stoppen.

Tot hoever reikt de solidariteit met wie niet bereid is zichzelf te helpen? Bij die ongemakkelijke vraag zijn we aanbeland in de strijd tegen de coronapandemie, nu de vaccinaties in de grootsteden Brussel en Antwerpen achterblijven op die in de rest van het land.

Nog even de pijnlijke cijfers. In de hoofdstad liggen de ziekenhuisopnames per inwoner nu al twee weken vijf tot zes keer hoger dan in het omringende Vlaams-Brabant en het vlakbij gelegen Waals-Brabant. In Brussel is volgens de recentste data van Sciensano 62 procent van de volwassen bevolking volledig gevaccineerd, in Vlaanderen 89 procent.

Uit die pijnlijke data volgt de al even pijnlijke observatie dat de Brusselse ziekenhuizen weer vollopen. De hoofdarts van het Sint-Janziekenhuis in de hoofdstad legde daarbij uit dat niemand van de coronapatiënten die er op intensieve zorg liggen gevaccineerd is.

Daardoor is het opnieuw nodig patiënten te spreiden over andere ziekenhuizen. In het Algemeen Stedelijk Ziekenhuis in Aalst waren maandagmorgen alle coronabedden op intensieve zorg ingenomen door patiënten doorverwezen vanuit Brusselse ziekenhuizen.

Op zich is dat hoe de solidariteit van een welvaartsstaat hoort te werken. Wie kan werken zorgt voor wie niet kan werken, wie jong is zorgt voor wie oud is en wie gezond is zorgt voor wie ziek is. Maar wat doe je met iemand die zo goed als zeker niet ziek was geworden als hij het advies van wetenschappers en de overheid had gevolgd?

Mag iemand die wetens en willens een vaccin weigert er zomaar mee wegkomen dat hij de zorg voor andere patiënten wegduwt?

Want je kan de redenering dan omdraaien. Mag iemand die wetens en willens een vaccin weigert er zomaar mee wegkomen dat hij de zorg voor andere patiënten wegduwt? Nu al zal het volgens ruwe schattingen tot twee jaar duren vooraleer alle niet-coronagerelateerde zorg die tijdens de pandemie werd uitgesteld is ingehaald.

Balans voor- en nadelen

Uiteraard zijn er grenzen aan die discussie. Burgers hebben nog altijd de individuele vrijheid om ongezond te eten, te roken of overmatig te drinken. Ook dat leidt tot kosten voor de ziekteverzekering. Maar de balans van voor- en nadelen is hier milder. Roken en overmatig drankgebruik leiden er voor zover bekend niet toe dat niet-rokers en niet-drinkers hun zorg moeten uitstellen. En je kan zelfs argumenteren dat de btw en de accijnzen op drank en tabak zo hoog zijn - ze brengen jaarlijks om en bij 3 miljard euro op voor de staatskist - dat minstens een groot deel van de extra kosten voor de ziekteverzekering betaald wordt door wie niet gezond leeft.

De impact van wie zich niet laat vaccineren is wat dat betreft zwaarder. Het schaadt het economisch leven in het Brussels Gewest, dat nog niet kan hernemen zoals dat in Vlaanderen het geval is. Het schaadt de zorg van wie zich wel liet vaccineren en aan een andere aandoening lijdt. En het zet zo de solidariteit van de ziekteverzekering onder druk.

Die situatie kan niet te lang duren. Als dat toch het geval is, dringen ongemakkelijke discussies zich op.

Die situatie kan niet te lang duren. Als dat toch het geval is, dringen ongemakkelijke discussies zich op. Zoals de vraag of het rechtvaardig geacht kan worden dat wie zich niet laat prikken een groter deel van de ziekenhuiskosten zelf moet dragen als de pandemie hem of haar treft.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud