Onverantwoordelijk

©-

Het Amerikaans parlement heeft gisterenavond onverwacht het noodplan-Paulson afgekeurd. Voor de vele miljoenen autoriteiten, politici, bankiers, beleggers en vooral gewone werknemers, die dag en nacht in de weer zijn - voorlopig vruchteloos - de neergang van het wereldwijde financieel systeem en dus ook de wereldeconomie te stoppen, was dit nieuws verbijsterend.

(tijd) - Beseffen die 228 tegenstemmers dan niet wat er op het spel staat?

Simpel gesteld moet het plan van de Amerikaanse minister van Financiën Henry Paulson de financiële sector redden. De kern van het probleem is namelijk dat financiële instellingen met elkaar geen zaken meer willen doen, omdat ze niet weten hoe slecht een collega er aan toe is. Een fundamenteel gezonde bank met een tijdelijk geldtekort kan aldus niet meer gaan lenen en geen kapitaal meer ophalen, ziet haar beurskoers kelderen en riskeert te kapseizen.

Wat stelt Paulson voor? Laat de regering voor 700 miljard dollar 'slecht papier' bij de banken opkopen, zodat die banken hun balans kunnen zuiveren en voor een kandidaat-geldschieter de reden wegvalt om vooral niet te lenen.

Zo een plan kan werken. Het kan het broodnodige vertrouwen herstellen. Het is bovendien absoluut noodzakelijk in de huidige omstandigheden. Andere maatregelen zijn ontoereikend. Het pompen van honderden miljarden in het financieel systeem door 's werelds centrale bankiers en het (deels) nationaliseren van de ene bank na de andere, is noodzakelijk bluswerk, maar kan de aan de gang zijnde meltdown niet stoppen.

Waarom stemden de meeste congresleden dan tegen? Velen lieten zich leiden door populair gemor dat het plan de rijken helpt en de belastingbetaler laat opdraaien. Dat is absoluut onjuist: iedereen zal boeten indien de neergang van het financieel systeem niet snel gestopt wordt. Anderen, vooral Republikeinen, weigeren een 'blanco cheque' te geven aan hun partijgenoot Henry Paulson. Het plan is inderdaad op vele vlakken vaag en algemeen en geeft de minister inderdaad enorm veel macht, maar wat had men verwacht op zo'n korte tijd?

En wat is het alternatief? Voortdoen zoals nu? Dat de regeringen alle instellingen afzonderlijk, die nu versneld een na een in de problemen komen, bijspringen? Dat is dweilen met de kraan open. Er is geen alternatief. Er moet dringend een plan als dat van Paulson worden ingevoerd, ook al is het niet perfect.

Natuurlijk hebben Paulson & co de pech dat er geen duidelijke gemeenschappelijke vijand bestaat, zoals na 9/11. Meer nog, nu bestaat de schijn dat het de vijand is die moet gered worden - een schijn waar opportunistische politici wat graag op inspelen.

Het is schrijnend dat in deze crisistijd nog steeds heel wat volksvertegenwoordigers met partijpolitiek bezig zijn, ook in België. Dat een kopstuk van een oppositiepartij zondag in volle Fortis-crisis de serene en terechte oproep tot kalmte van een kopstuk van de meerderheid wilde counteren door de 100%-spaargarantie in twijfel te trekken, is onverantwoordelijk en gevaarlijk. Dat soort van spelletjes kan het soort van paniek veroorzaken dat banken inderdaad onderuit kan halen.

We kunnen niet van elke politicus verwachten dat hij of zij voldoende financieel-economisch onderlegd is om te beseffen hoe ernstig de situatie is. Maar van verkozenen des volks mogen we toch hopen dat ze niet nodeloos paniek gaan zaaien, enkel om hun politieke tegenstanders een hak te zetten.


 

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud