Redacteur Politiek

Olympische Spelen afgelast, een economische krimp van 9,5 procent en de overheid die straks misschien altijd weet waar u bent en met wie. We zijn in twee weken tijd in een oorlogseconomie beland.

Tien dagen geleden publiceerde KBC nog een rapportje met economische prognoses met daarin de verwachting dat de Belgische economie dit jaar met 0,4 procent zou terugvallen. Vrijdag kwam een vervolgrapport dat het een krimp van 9,5 procent wordt.

Nooit eerder belandde de Belgische economie na 1945 zo snel in een recessie. Alleen al de waanzin van de voorbije week was tot een dikke maand geleden pure fictie. De Olympische Spelen en het EK voetbal zijn afgelast. Het begrotingstekort is geëxplodeerd tot een pak boven 30 miljard euro, met niemand die nog op 500 miljoen euro meer of minder kijkt. De ECB en de Fed stimuleren ongelimiteerd. Het IMF stelt 1.000 miljard dollar ter beschikking. Meer dan de helft van de Belgen krijgt een inkomen van de overheid. We vragen ons af of de scholen na de paasvakantie heropenen. We vragen ons af of - en hoe? - er examens zullen zijn.

Plots is er een publiek debat binnen welke perimeter we mogen fietsen. Wie in Brussel op een bankje in de zon zit, wordt door de politie aangemaand te wandelen. Er is zelfs sprake van dat de whereabouts van iedereen gemonitord worden via een app op de telefoon. In twee weken tijd zijn we om gezondheidsredenen een staatsgeleide maatschappij geworden.

Economen hebben de traditie de toestand van de conjunctuur in één letter samen te vatten, die de vorm van de grafiek weergeeft. Een V is een zware crash met snelle heropleving. Dat idee leefde nog enkele weken geleden. Een U is een crash met een lange stabiele periode op een onaangenaam laag niveau, met daarna het herstel. Sommigen denken dat we daarin zitten.

Almaar meer economen vrezen dat het een I is: recht naar omlaag met te veel onzekerheid om nu al te zeggen waar de weg daarna naartoe leidt. Zelfs het hamsteren is gestopt, al zijn de winkeltassen voller dan vroeger. Iedereen lijkt te beseffen dat dit geen korte pijn is. Het is een plotse schok, die lang blijft nazinderen.

Dat blijkt ook uit de beslissing de lockdown met twee weken te verlengen. Dat is nodig om te garanderen dat de tienduizenden levens die gered kunnen worden ook worden gered. Onderzoekers van de Universiteit Gent becijferden dat zonder verdere lockdown onze gezondheidszorg verdrinkt. Op de piek zouden 40.000 Belgen op intensieve zorgen liggen, terwijl er maar 2.081 bedden zijn. Het houdt steek de lockdown met twee weken te verlengen.

Het leek in het begin grotesk om dit te vergelijken met een oorlogssituatie, maar de vergelijking gaat almaar beter op. Er is een onzichtbare vijand. Alles wat vroeger normaal was, is dat niet meer. De economie zoals we ze kenden, valt stil. We kijken naar de wereld in termen van wat nodig is, niet in termen van wat leuk is. Er is een verdedigingslinie van quarantaines. En de strijd is niet verloren, maar we weten niet wanneer hij voorbij zal zijn.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud