'Oorlogsprinses' Condi Rice speelt ook piano

(tijd) - Voornamen kunnen misleidend zijn. Die van Rice werd bedacht door haar moeder, een muzieklerares. Condoleezza is een veramerikanisering van de Italiaanse muziekterm 'Con dolcezza', 'met zachtheid'. Rice heeft van haar moeder de liefde voor de muziek overgeërfd. Ze is een uitstekende pianiste. Maar niemand zal de fout maken haar als een 'zachte' persoonlijkheid te omschrijven.

Hoogintelligent, ultra-ambitieus, energiek maar koel zijn geschiktere omschrijvingen. Daarbovenop komt een absolute loyauteit aan haar baas, president George W. Bush. Die beloonde haar met een bijna even absoluut vertrouwen. Terwijl haar voorganger op het State Department, Colin Powell, het vaak moeilijk had om tot bij de president te geraken, werd Rice als Nationaal Veiligheidsadviseur bijna een lid van de familie Bush. Als alleenstaande brengt ze bijna elk weekend bij het gezin Bush door. De anekdote dat ze de president tijdens een etentje ooit verstrooid als 'mijn echtgenoot' omschreef is welbekend.

Rice werd vijftig jaar geleden als kind van een zwart middenklassegezin geboren in Birmingham in de staat Alabama. Rassenscheiding en racisme waren toen nog diep ingebakken in de zuidelijke samenleving. De vader van Rice was predikant. Ze vertelt hoe ze als achtjarige in zijn kerk stond, toen de vloer begon te beven. De Ku-Klux-Klan had een naburige baptistische kerk opgeblazen. Daarbij kwamen vier zwarte kinderen om, onder wie een boezemvriendinnetje van haar.

De ouders van Rice waren geen rebellen. Ze prentten haar in dat studie een veel beter instrument was om de discriminatie te doorbreken. Hun dochter stelde hen niet teleur. Op 15-jarige leeftijd trok ze naar de universiteit van Denver. Vier jaar later had ze haar eerste diploma in de politieke wetenschappen op zak. Na een korte flirt met de klassieke muziek koos ze toch weer voor de studie van de internationale politiek, met de Sovjet-Unie als specialiteit. Al op 26-jarige leeftijd werd ze docent aan de gereputeerde Stanford-universiteit.

Haar kwaliteiten als Rusland-kenner brachten vader Bush ertoe haar op te nemen in zijn Nationale Veiligheidsraad. Na zijn verkiezingsnederlaag keerde ze terug naar Stanford. Maar Bush junior was haar niet vergeten en benoemde haar tot nationaal veiligheidsadviseur. In die functie moest ze optreden als spelverdeler tussen het Witte Huis en de andere hoofdrolspelers in het internationale beleid: vice-president Dick Cheney, het State Department van Powell en het Pentagon van Donald Rumsfeld. Ondanks haar reputatie als 'harde tante' had Rice het soms moeilijk zich tegenover al die super-ego's staande te houden. Ideologisch stond ze zeker dichter bij Cheney en Rumsfeld dan bij Powell. Haar gedreven verdediging van de inval in Irak leverde haar de bijnaam 'oorlogsprinses' op. Toch gaf ze vaak blijk van iets meer pragmatisme dan de andere haviken. Gecombineerd met haar koele charme zorgde dat ervoor dat ze een stuk populairder bleef dan het duo Cheney-Rumsfeld.

Ivan BROECKMEYER

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud