Paarse verpampering

De begroting 2007 bevat niet alleen snoepjes voor de burger/kiezer. Ook voor de ondernemingen bevat ze lekkers. De uitbreiding van de moeder-dochterrichtlijn zal ons land aantrekkelijker maken voor buitenlandse investeerders.

De eenheid van btw zal voor heel wat bedrijvengroepen de administratieve rompslomp verminderen en voor de banken zelfs een besparing inhouden. De verdere lastenverlaging op ploegenarbeid en overuren zullen ons land competitiever maken.

Maar al die bedrijfsvriendelijke maatregelen verzinken in het niets in vergelijking met de nieuwe lasten die het bedrijfsleven in 2007 opgelegd krijgt. De verpakkingsheffing in haar eentje moet al 320 miljoen euro op jaarbasis opbrengen. Dat is meer dan de kostprijs van alle bedrijfsvriendelijke maatregelen samen. Voorts kosten de maatregelen met betrekking tot het vakantiegeld het bedrijfsleven elk jaar 230 miljoen euro. Hoeveel de wijziging van de fiscale aftrekbaarheid van de gewestelijke belastingen de fiscus moet opbrengen, is nog niet bekend want moet nog worden onderhandeld met de gewesten. En dan is er nog het aanboren van de belastingvrije reserves. Het gaat weliswaar om een fiscaal koopje voor de bedrijven. Maar ook koopjes kosten geld: 350 miljoen in 2007 om precies te zijn.

Een klein beetje zalven en veel slaan, dat is wat de federale begroting 2007 voor de bedrijven in petto heeft. Het contrast met de behandeling die de burger/kiezer te beurt valt, is groot. Die wordt door de begroting 2007 nauwelijks getroffen. Want 2007 is een verkiezingsjaar. Maar zelfs de modale burger heeft reden tot klagen. Want hij wordt gespaard, niets meer. De sociaal zwakkeren daarentegen worden door paars andermaal gepamperd. Om de socialisten te paaien, moesten de liberalen akkoord gaan met een verdere uitbreiding van de verzorgingsstaat. De oude gepensioneerden krijgen een pensioenbonus en ook een aantal andere sociale uitkeringen wordt opgetrokken.

Op zich kunnen al die sociale maatregelen verantwoord zijn. Maar de verzorgingsstaat moet je verdienen, elke dag. En ook al kan je geen economisch paradijs bouwen op een sociaal kerkhof, een economische anorexia kan evenmin een sociale obesitas torsen. Premier Guy Verhofstadt gaat er prat op dat de economische groei in ons land hoger blijft dan in de buurlanden. Maar hoe structureel is die groei?

Is het toeval dat volgens de OESO de fiscale druk onder paars blijft stijgen en volgens het Insituut voor de Nationale Rekeningen (INR) de tewerkstellingsgraad amper de hoogte in gaat? In de internationale competitiviteitsrankings tuimelen we naar beneden. De weg naar de modelstaat is nog lang. Ook al wil een voluntaristische premier graag het tegendeel doen geloven.

Stefaan Huysentruyt

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud