Parfum de crise

©mfn online editor import

Nog maar vier dagen is het geleden dat de Europese staatshoofden en regeringsleiders Herman Van Rompuy als hun voorzitter kozen, en het wordt al duidelijk wat de afscheidnemende premier kon en niet kon.

(tijd) - Wat hij kon, was rust brengen in een bijzonder nerveuze omgeving. Dat mag blijken uit de moeilijke terugkeer van Yves Leterme naar de Wetstraat zestien. Want welk signaal geef je als de communautaire oorlogsveteraan Wilfried Martens uit Venetië moet worden geroepen om Leterme te herlanceren? Dat er iets grondig scheef zit en dat het dringend moet worden opgelost. Dat Martens gisteren nog geen doorbraak vond over de manier van werken om BHV te bespreken, vergroot dat ‘parfum de crise’ nog.

Het is alsof plots iedereen het geroken heeft. In de Wetstraat is ook het opbod van verklaringen voor de camera terug. De Fransdolle FDF-voorzitter Olivier Maingain had zich lang rustig gehouden, maar maakte gisteren met veel bravoure zijn comeback: Brussel Franstaliger maken én uitbreiden of geen splitsing van BHV. De N-VA reageerde meteen dat zoiets strijdig is met het Vlaams regeerakkoord. En zo lijkt alles al weer vertrokken voor het goed en wel begonnen is. De heimwee naar de rustige vastheid knaagt al.

Maar toch. Even belangrijk is te zien wat Herman Van Rompuy het voorbije jaar niet kon. En dat is helaas heel wat. Kort samengevat komt het erop neer dat België twee levensgrote problemen heeft die het maar niet kan oplossen. Het eerste is dat ons land er maar niet in slaagt zich voor te bereiden op de golf van vergrijzingskosten die binnen enkele jaren de overheidsfinanciën overspoelt. Gisteren merkte het Rekenhof nog op dat de strategie om begrotingsoverschotten opzij te zetten in het Zilverfonds sinds 2007 niet meer wordt uitgevoerd en dat er niets in de plaats is gekomen. Dat was niet vanzelfsprekend gezien de economische crisis, maar zelfs de kleinste signalen dat het nodig zal worden dat meer mensen moeten (blijven) werken, bleven uit.

Het tweede probleem is dat de politieke klasse er maar niet in slaagt de staat op een efficiënte manier te organiseren. Wat dat betreft leeft België nu al jaren in de permanente crisis. Het enige wat Van Rompuy deed, was die crisis even in sluimerstand zetten, in de hoop dat het in die omstandigheden makkelijker was om een doorbraak te vinden. Maar verdwenen zijn de problemen allerminst.

Dat dubbelkoppige monster - van de communautaire en financiële problemen van de overheid - belaagt nog steeds het land. Daarom is pragmatisme nodig. De scepsis over de terugkeer van Leterme mag dan groot zijn, het is zijn partij die uit de laatste verkiezingen als grootste kwam en beslist heeft het pad naar de Wetstraat zestien voor hem te effenen. Het weze zo. De balans van Leterme II zal bij de volgende verkiezingen worden opgemaakt. En die zal afhangen van de mate waarin het dubbelkoppige monster van de Belgische overheid is bedwongen.

Bart Haeck

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud