Senior writer

Om de economische pijnpunten aan te pakken hebben we een regering nodig. Maar die moet dan ook de guts hebben om te doen wat nodig is.

Al zowat een jaar heeft dit land geen volwaardige federale regering meer. Maar de economie ondervindt van die stuurloosheid tot dusver weinig last. De Belgische economie doet het vrij goed, was de boodschap die de Nationale Bank gisteren meegaf bij de voorstelling van haar nieuwste vooruitzichten.

De door sommigen voorspelde recessie is er in 2019 niet gekomen en de economische groei houdt behoorlijk stand en ligt in België zelfs hoger dan gemiddeld in de eurozone. De koopkracht is dit jaar met 2,2 procent gestegen. De werkloosheidsgraad staat op een uitzonderlijk laag peil, niet meer gezien sinds de jaren 70. De inflatie bedraagt 1,3 procent, dat is niet te hoog en niet te laag. De schuldgraad is gezakt tot onder 100 procent van het bruto binnenlands product (bbp). Het enige teleurstellende cijfer in het economische rapport is dat van het begrotingstekort. Dat is toegenomen van 0,7 tot 1,6 procent van het bbp. Samengevat: het bootje van de Belgische economie dobbert rustig voort, op een kalme zee.

Goede economische resultaten uit het verleden zijn geen garantie voor de toekomst.

De resultaten uit het verleden bieden echter geen garantie voor de toekomst. De Nationale Bank wijst erop dat een aantal zaken de komende jaren verslechteren. De economische groei vertraagt, de jobcreatie verliest een stuk van haar dynamiek en het begrotingstekort loopt verder op. Dat gebeurt als de koers van het sloepje niet wordt bijgestuurd, als de roeiriemen niet het in het water gaan.

De Nationale Bank duidt in haar rapport aan waar de economische aandachtspunten moeten liggen voor de informateurs, de formateurs en de ministers van de volgende federale regering. Maar een simpel receptenboek heeft de Nationale Bank er niet bij klaar gelegd. Bijna iedere denkbare economische beleidsmaatregel is een mes dat langs twee kanten snijdt. Besparingen om het begrotingstekort weg te werken wegen op de groei. Inzetten op hogere lonen verhoogt de koopkracht van de gezinnen, maar kan slecht uitdraaien voor de concurrentiepositie van de bedrijven en schadelijk zijn voor de werkgelegenheid. Vaardig economisch schipperen vergt de stuurmanskunst.

In het rapport van de Nationale Bank staan twee belangrijke pijnpunten waarmee de Belgische economie kampt. Het eerste is de ‘spontane’ groei van de overheidsuitgaven, vooral gedreven door de almaar oplopende kosten van de vergrijzing: pensioenen en gezondheidszorg. Het is de belangrijkste oorzaak waarom het gat in de begroting steeds groter wordt.

Het tweede pijnpunt is de krapte op de arbeidsmarkt. Er is veel vraag naar arbeidskrachten, maar het reservoir waaruit kan worden geput droogt op. Om het groeipotentieel van de economie niet te ondermijnen, moet dat reservoir worden aangevuld. In dit land moeten meer mensen beschikbaar zijn voor de arbeidsmarkt.

Er zijn geen honderd manieren om die twee belangrijke pijnpunten weg te werken. Een volwaardige federale regering is een noodzakelijke voorwaarde om dat op te lossen. Maar het is geen voldoende voorwaarde: die regering moet dan ook de guts hebben om te doen wat nodig is.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud