Advertentie
Advertentie

Pragmatisme graag

©-

Het relletje over het Vlaams Huis in New York toont hoe bizar ons buitenlands beleid is. In dit land, dat van de export leeft, zijn drie regio’s bevoegd voor de uitvoer. Maar als ze die Belgische chocolade, bier en diamanten in het buitenland willen promoten, ontdekken ze dat ‘Flanders’ of ‘Wallonia’ geen belletje doet rinkelen.

(tijd) - Het resultaat is wat je een Belgisch compromis zou kunnen noemen. ‘Ik gebruik België als me dat uitkomt’, zegt de Vlaamse minister-president Kris Peeters (CD&V). En de Vlaamse minister van Export, Patricia Ceysens, wil dat Vlaanderen in het buitenland zichzelf ook verkoopt onder de noemer ‘Flanders Brussels International’. Waarom? Omdat iedereen  in de wereld Brussels wel weet liggen, omdat daar nu eenmaal de NAVO en de EU hun hoofdkwartieren hebben. Flanders is een nobele onbekende.

Moeten we dan de buitenlandse handel opnieuw federaal maken? Echt heimwee naar de periode toen dat zo was, is er ook niet. Denk maar aan de voortdurende ruzie over de geweren van FN. Voor Waalse politici stonden die gelijk met jobs, voor Vlaamse politici met oorlog. Het was overigens na een regeringscrisis over mitrailleurs naar  ‘de prille democratie’ Nepal dat dan maar werd besloten de bevoegdheid voor export te regionaliseren.

Is dat ideaal? Neen. Het netwerk van ambassades en consulaten is onlosmakelijk verbonden met het buitenlands beleid en dat wringt. Zeker als ook de federale minister van Buitenlandse Zaken, Karel De Gucht (Open VLD), van die ambassades ‘economische vechtmachines wil maken.’ En terecht.

Het is een beetje de kwadratuur van de cirkel: om de buitenlandse handel goed te bemeesteren, zou je ze in het parlement en de regeringen regionaal moeten houden, maar in het  buitenland zou ze er best federaal uitzien. België is al dat land waar je doorrijdt op weg van Parijs naar Amsterdam, het heeft weinig zin om de aandacht van investeerders te lokken door het nog eens drie keer kleiner te maken.

De enige oplossing om met dit probleem om te gaan, is daarom pragmatisme. ‘Kan een land als België het zich veroorloven om vier diplomatieën naast elkaar te hebben?’, zei De Gucht gisteren. Nu de staatsfinanciën almaar harder kraken, is dat een vraag die stilaan zwaarder begint te wegen.

Pragmatisme wordt almaar harder nodig. Ook in het binnenland, om het beleid voor economie, onderwijs en werk - dat over alle regeringen ligt verspreid - beter op elkaar af te stemmen. De economische cijfers die dag na dag binnensijpelen, tonen dat er weinig tijd te verliezen is.

We waren gisteren honderd dagen voor de Vlaamse en Europese verkiezingen. De nervositeit in de Wetstraat zal alleen maar toenemen. Gisteren kwamen er bij CD&V opnieuw stoere verklaringen over het splitsen van BHV. Zulke provocaties kunnen we nu missen, ook al zijn ze inhoudelijk terecht. Economisch bekeken is het nu ‘à la guerre comme à la guerre’. Eendrachtig en pragmatisch je belangen verdedigen, is daarbij meer dan ooit nodig.

Bart Haeck
Chef Politiek & Economie

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud