Advertentie
Advertentie

Quid CD&V?

‘Quid N-VA?’ stond er vorig jaar op de onverhoeds gefotografeerde nota van koninklijk bemiddelaar Jean-Luc Dehaene. De woorden suggereerden de vraag hoe CD&V een compromis over de staatshervorming kon slikken zonder de N-VA te verliezen. Het antwoord kennen we sinds deze week. Sindsdien is de hamvraag geworden: ‘Quid CD&V?’.

(tijd) - Tijdens een aanslepende politieke crisis zijn er zelden winnaars, maar van de verliezers krijgt CD&V dezer dagen de hardste klappen. De Vlaamse regering is beschadigd, maar regeert voort zonder Geert Bourgeois. De federale regering ondervindt weinig hinder van het uiteenspatten van het kartel, want de N-VA maakte er geen deel van uit. Wat de staatshervorming betreft: zonder het veto van de N-VA kan de dialoog van gemeenschap tot gemeenschap alvast beginnen. En wat de N-VA zelf aangaat: die zit al volop in haar oppositierol en speelt voor het ogenblik haar communautaire rechtlijnigheid met veel succes uit.

Blijft dus over: CD&V. De christendemocraten verliezen voor het ogenblik op alle fronten. Het electoraal uiterst rendabele kartel is niet meer. De geloofwaardigheid van premier Yves Leterme ligt aan diggelen. In de Kamer leidt CD&V een regering zonder Vlaamse meerderheid. En wat de staatshervorming betreft: daar kan het uiteenspatten van het kartel nieuwe kansen op succes bieden, maar makkelijk wordt het niet. En zeker niet alle leden geloven erin.

Advertentie

Het hoeft niet te verbazen dat bij veel CD&V-militanten de ongerustheid en zelfs de woede groot is. Voor de buitenwereld houden de christendemocraten de rangen vrij goed gesloten, maar vanop de achtergrond klinkt het gemor luid. Parlementsleden klagen anoniem over hoe de man die het kartel groot heeft gemaakt, Yves Leterme, het door besluiteloosheid weer te gronde heeft gericht. Oudere christendemocraten spreken over een van de grootste interne crisissen in meer dan 20 jaar. En ze voegen eraan toe dat dergelijke crisissen in het verleden altijd heel slecht afliepen.

Andere CD&V’ers vertellen dat er honderden mails binnenkomen van mensen die aankondigen hun partijkaart terug te sturen. Nog anderen relativeren de ‘opstand’ met een vleugje cynisme, en spreken van een guerrilla die zeer traag op gang komt.

Hoe komt het dat de CD&V zo hard klappen krijgt, terwijl dat voor de rest veel minder het geval is? Het antwoord op de vraag moet gezocht worden in de besluiteloosheid van de partijtop. CD&V heeft 15 maanden lang geprobeerd in de beste van twee werelden te leven: een staatshervorming onderhandelen zonder te moeten toegeven aan Franstaligen. Zelfs zondagavond, toen de N-VA het vertrouwen in de regering-Leterme had opgezegd, weigerde de CD&V-top te kiezen tussen regering en kartel. Als je een dergelijke keuze te lang uitstelt, wordt er in je plaats gekozen.

Er rest CD&V nu nog één strategie: alles inzetten op de staatshervorming, hopen dat het voor de verkiezingen daarover nog een miniakkoord kan boeken en ondertussen trachten de trage guerrilla bij de leden onder controle te krijgen. Door zelf niet te willen of te durven kiezen, is dat de weg die anderen voor de CD&V gekozen hebben.

Bart Haeck, chef Politiek & Economie

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie
Gesponsorde inhoud
Tijd Connect
Tijd Connect biedt organisaties toegang tot het netwerk van De Tijd. De partners zijn verantwoordelijk voor de inhoud.
Partnercontent
Partner Content biedt organisaties toegang tot het netwerk van De Tijd. De partners zijn verantwoordelijk voor de inhoud.