Rationaliteit en realiteit

Redacteur Politiek

We beleefden een week waarin we het slechtste van de Europese en de Belgische politiek te zien kregen. Maar de kans om met rede en realiteitszin CETA te redden, bestaat nog altijd.

‘Canada is ontgoocheld en ik ben ontgoocheld, maar ik denk dat het onmogelijk is.’ Met die woorden trok een emotionele Canadese minister van Handel Cynthia Freeland gisteren de stekker uit de crisisgesprekken over CETA, het Canadees-Europese handelsverdrag. Ze verweet Europa niet in staat te zijn een akkoord te sluiten met een land dat de Europese waarden deelt. Zo goed als zeker wordt de komende dagen een dikke streep getrokken door de geplande top tussen de EU en Canada. 

De voorbije week zagen we de Europese en Belgische politiek op hun slechtst. We zagen een Waalse regering die vergeten leek te zijn dat ze destijds mee groen licht heeft gegeven voor de onderhandelingen voor CETA, de handelstribunalen inbegrepen. We zagen een debat waarin emotie en irrationaliteit het haalden van de feiten. Dit was onze Belgische versie van ‘post-truth politics’, zoals ook de sfeer rond het brexitreferendum in het VK en de Trump-campagne in de VS worden omschreven.

Na het debacle, waarin heel de wereld kennis heeft gemaakt met de capriolen van de Belgische communautaire conflicten, moeten de realiteit en de rationaliteit in deze discussie terugkeren. Want ook al is de Europese top van donderdag en vrijdag geëindigd in een blamage, dit is niet het einde van het Europees-Canadese handelsverdrag. Dat zegt niet alleen de Europese Commissie. Dat zei gisteren ook PS-voorzitter Elio Di Rupo en Waals minister-president Paul Magnette. Die laatste sprak van een ‘onderbreking’.

Dit is niet het einde van het Europees-Canadese handelsverdrag.

In een gesprek in deze weekendkrant legt voormalig Europees commissaris van Handel Karel De Gucht uit hoe het Europees Hof van Justitie wellicht de uitweg zal bieden uit deze impasse. Het Hof kan dat door duidelijk te maken dat in de Europese verdragen is afgesproken dat alleen de EU zich over internationale handelsverdragen moet uitspreken, en dat deelstaten als Wallonië geen vetorecht hebben.

Die uitweg kan voor de tegenstanders van CETA grotesk lijken, maar niemand minder dan Marie Arena, de ‘madame commerce’ van de PS in het Europees Parlement, lanceerde enkele dagen geleden dezelfde piste. Ze ziet er een manier in om het Waals veto te herleiden tot die aangelegenheden waar de EU-lidstaten ook zelf bevoegd voor zijn, en niets meer. Die uitweg van Arena impliceerde wel dat de EU-Canada-top eerst werd afgevoerd, wat op Franstalig België na, niemand wilde. Het is nu toch gebeurd.

 

Laat ons hopen dat de rationaliteit en de realiteitszin nu terugkeren en een goed handelsakkoord uit zijn as kan herrijzen.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud