Risicobesef

©mfn online editor import

Spaarders en beleggers moeten worden beschermd. Maar niet overdreven. Ze moeten zelf ook hun huiswerk maken en zich bewust zijn van de risico’s van bepaalde producten.

De ondergang van de bitcoinbeurs Mt.Gox zal de fans van de virtuele munt even hebben doen schrikken. Enkele bitcoinbeleggers zijn hun geld kwijt, sommigen véél geld. Maar is dat voor de financieel toezichthouders overal ter wereld een reden om beleggen in bitcoins meteen maar helemaal te verbieden? Wie in de hoop op een gemakkelijke en snelle winst in bitcoins investeert, weet dat het een speculatief speeltje is met een hoog risico. De toezichthouders kunnen, moéten de argeloze spaarder en belegger waarschuwen voor de gevaren van dergelijke beleggingen. Maar een verbod?

Nochtans is dat een denkspoor dat federaal minister van Consumentenzaken Johan Vande Lanotte (sp.a) wil bewandelen. Niet dat hij denkt aan een Belgisch ban op bitcoins. Wel op de verkoop in ons land van bepaalde risicovolle beleggingsproducten: life settlements, waarbij gegokt wordt op iemands overlijden, en hoogrisicovolle alternatieve beleggingen die in een verzekeringskleedje zijn gestoken.

Sommige beleggers zijn voortdurend op zoek naar een buitengewoon rendement. Er zijn altijd wel aanbieders die op die honger inspelen door ongewone producten te ontwikkelen en aan te bieden, zoals scheepscertificaten - die particuliere beleggers de mogelijkheid bieden een stukje van een vrachtschip te kopen - of fondsen die in teakplantages beleggen. De verbeelding kent op dat vlak geen grenzen.

Maar zoals elke belegger hoort te weten: tegenover een hoog rendement dat wordt voorgespiegeld, staat altijd een groot risico. Veel van die alternatieve beleggingen lossen de verwachtingen niet in en zadelen de beleggers met een kater op. Maar hebben die dat zelf niet gezocht?

Het is de opdracht van de financieel toezichthouder en de overheid om te waken over het gezond functioneren van de financiële markten en te garanderen dat de spaarders en beleggers niet worden opgelicht. Dat moeten ze doen door malafide aanbieders te ontmaskeren en strenge informatieverplichtingen op te leggen voor beleggingsproducten, zodat spaarders en beleggers met kennis van zaken - en van de risico’s - kunnen oordelen waar ze hun centen in steken.

Het is verdedigbaar dat de toezichthouder afspraken maakt met financiële instellingen om bepaalde risicovolle producten niet aan te bieden, zoals het moratorium op nodeloos ingewikkelde gestructureerde producten. Maar dat gebeurde op basis van vrijwilligheid. Een verbod op de verkoop van bepaalde beleggingsproducten gaat nog een stap verder. Is dat geen vorm van overdreven betutteling? Een betutteling die een pervers effect kan hebben als ze het risicobesef bij de beleggers vermindert of wegneemt. Bij spaarders en beleggers kan de perceptie ontstaan dat beleggingsproducten die niet verboden zijn veilig zijn. En dat is niet het geval. De toezichthouder en de overheid kunnen dat niet waarborgen. Ze doen er dan ook beter aan het risicobesef bij spaarders en beleggers levend te houden dan het af te zwakken.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud