Redacteur Politiek

De Raad van State schorst een milieuvergunning voor het shoppingcenter Uplace omdat de procedureslag al te lang duurt. We draaien rondjes in onze eigen bureaucratie.

Ergens na Pasen moest in Machelen de eerste spadesteek voor het omstreden winkelcentrum Uplace geplaatst worden. Na een jarenlange procedureslag waren alle vergunningen binnen. De bouwgrond lag klaar voor de werken. En toch zal die spade niet meteen de grond in gaan, omdat de Raad van State de milieuvergunning gisteren schorste.

Het dossier Uplace gaat in de eerste plaats over de vraag of er op de oude terreinen van Renault Vilvoorde, op een steenworp van de ring van Brussel, nieuwe economische activiteit mag komen. Het houdt trouwens steek om op die vraag ja te antwoorden, omdat het geen zin heeft economische activiteit te versnipperen over het platteland. Veel beter is het die activiteit net te concentreren in stedelijk gebied, bij voorkeur in de buurt van verbindingswegen en liefst ook vlotte verbindingen voor openbaar vervoer.

De procedures ­duren te lang, waardoor ze ­moeten worden geschorst, ­waardoor ze nog langer duren.

Maar Uplace gaat al jaren over veel meer dan dat. Samen met de Oosterweelverbinding is het uitgegroeid tot het symbool van het moeras van vergunningen waar grote investeringsprojecten in Vlaanderen in verzinken. De voorbije maanden leek het erop dat beide projecten uit dat moeras werden getrokken. In Antwerpen kregen de Vlaamse regering en het stadsbestuur de actiegroepen zover dat ze een staakt-het-vuren afspraken en een consensus vonden over een tracé voor nieuwe wegen. En Uplace was klaar voor de werken. Tot gisteren de Raad van State besliste dat het dat niet is.

Vooral de reden waarom is pijnlijk. De rechters stellen vast dat de mobiliteit op de ring is veranderd, sinds de Vlaamse overheid in 2010 inschatte hoeveel verkeersoverlast de bezoekers van Uplace zouden veroorzaken. Vrij vertaald betekent die beslissing dat de procedures zo lang duren dat de feiten waarop de eerste vergunning is gebaseerd al dermate verouderd zijn wanneer de werken moeten starten, dat de vergunning moet worden overgedaan. We rijden ons vast in onze ­eigen procedureslagen.

Het dossier Uplace toont aan dat we ons in Vlaanderen vastrijden in onze eigen procedure­slagen.

Extra pijnlijk is dat het niet de eerste keer is dat de Vlaamse regering vastloopt in haar eigen procedures. In 2012 schorste de Raad van State al eens de milieuvergunning voor Uplace omdat het niet zeker was dat de tramlijnen die de verkeershinder moesten beperken er ook gingen komen. De reden luidde toen als volgt: ‘De Vlaamse regering mag er bij het verlenen van de milieuvergunning niet zonder meer van uitgaan dat die mobiliteitsinfrastructuurwerken worden vergund en gerealiseerd.’ Het hoogste administratieve rechtscollege legde toen met andere woorden een beslissing van de Vlaamse regering stil omdat ze twijfelde aan de daadkracht van diezelfde regering. De slang beet toen in haar eigen staart.

En zo is het ook nu: de procedures duren te lang, dus moeten ze worden geschorst, waardoor ze nog langer duren. Zover zijn we dus gekomen. Met die redenering kan je straks ook alle andere vergunningen nog eens herbekijken en een nieuw rondje vergunningen draaien.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud