Samenvallende missers

Partijpolitiek en eigenbelang bepaalden de samenstelling van het nieuwe Europese toptrio. En België zet zichzelf buitenspel in Europa, om dezelfde reden.

Met de benoeming van Donald Tusk en Federica Mogherini zijn het afgelopen weekeinde alle Europese topfuncties voor de komende jaren vastgelegd. Samen met de eerder al benoemde Jean-Claude Juncker oogt het nieuwe toptrio als een gemiste kans. Zij vormen niet het ‘dreamteam’ dat we nodig hebben om Europa in de huidige wereldorde stevig op de kaart te zetten.

De Poolse premier Donald Tusk wordt voorzitter van de Europese Raad omwille van de regionale evenwichten in de topjobs. Er moest dit keer nu eenmaal een Oost-Europeaan in de prijzen vallen. De opvolger van Herman van Rompuy spreekt Pools. Of Duits, met Angela Merkel. Geen gebenedijd woord Frans en maar een heel klein beetje Engels. Dat hij belooft dit bij te schaven, is een pleister op een houten been: in tijden van grote internationale conflicten, nu dus, is een snelle en kordate communicatie van doorslaggevend belang. De nieuwe president verschijnt hoe dan ook gehandicapt op het toneel.

De Italiaanse Federica Mogherini komt met amper een half jaar ervaring als minister van Buitenlandse Zaken aan het hoofd van de Europese diplomatie. In het grote conflict met Rusland dat de komende jaren de Europese agenda zal bepalen wordt ze zo weggeblazen. In de wereld van vandaag en morgen heb je raspaarden nodig zoals oud-Navobaas Javier Solana. Mogherini haalt de job enkel binnen omdat haar premier, Matteo Renzi, dit eiste. Hij heeft de Italiaanse kiezers nu bewezen dat hij meeknikkert in Europa — maar tegen welke prijs!

Jean-Claude Juncker vertegenwoordigt dan weer de oude generatie Europese politici. Hij wordt ook vereenzelvigd met de slopende eurocrisis. Hij dankt zijn job aan het feit dat hij door de christendemocratische leiders werd voorgedragen als hun kandidaat-Commissievoorzitter bij de Europese verkiezingen.

Wat de drie Europese toplui wel gemeen hebben, is de hand van Merkel. Met een zwakke EU-minister van Buitenlandse zaken, haar oude Luxemburgse compagnon en een Duitssprekende Pool krijgt de Duitse kanselier eens te meer het Europa dat zij wil en met het ritme dat zij voorschrijft.

De voorbije maanden werden alle stappen tegen Rusland op het hoogste niveau genomen. Zelfs in de wereld van vandaag, met brandhaarden aan onze oost- en zuidzijde en de dreiging van moslimterreur van Isis, blijkt een sterk gezicht van het Europees buitenlands beleid onnodig. Merkel wil zelf aan de touwtjes trekken, net zoals ze de voorbije vijf jaar ook de eurocrisis bestierde.

Het nieuwe toptrio zal ‘mutti’ Merkel niets in de weg leggen. En dat is jammer, want in de wereld van vandaag gaan dingen om waarin Europa net wel een eigen stem zou moeten kunnen laten horen. Europa is rechtstreeks betrokken partij in het debat met Rusland over Oekraïne. Het is dan ook dramatisch dat de mensen die officieel zijn aangeduid om in dat debat de Europese stem te laten horen, er nauwelijks toe zullen doen.

Intussen maakt België op pijnlijke wijze duidelijk dat het niet van plan is een vervolg te breien aan de voorbije paar jaar, waarin ons land dankzij de topposities van een Herman Van Rompuy en een Karel De Gucht een stevige stempel op het Europees beleid kon drukken. Al weken laat Juncker verstaan dat ons land slechts de naam van Marianne Thyssen moet laten vallen, om ook in de nieuwe commissie een topverantwoordelijkheid te krijgen. Alternatieve kandidaten of verder talmen betekent een flutportefeuille.

Toch schuiven de Zweedse onderhandelaars — wanneer gaan de Zweden eens protest aantekenen tegen de steeds beledigender connotatie die hun land hier aangesmeerd krijgt — zelfs in de blessuretijd liever niemand naar voren dan de vrouw die er al weken voor geroepen is. Wat te denken van het 'excuus' van Kris Peeters — dat ons land omwille van de regeringsvorming wel in een heel moeilijke positie zit? Gaan regeringsleiders dat argument voortaan elke keer inroepen, als de nationale en de Europese verkiezingen samenvallen? Gaan we met andere woorden voor eeuwig en acht dagen elke ambitie opbergen om als land ooit nog iets in Europa te betekenen?

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud