Samenvallende politici

©RV DOC

Wie dacht dat verkiezingen in ons land niet samenvallen, verslikt zich wellicht in zijn koffie bij een grondige blik op de verkiezingslijsten voor 13 juni. Van de 124 leden van het Vlaams Parlement nemen er 96 deel aan de federale verkiezingen. Alle Vlaamse ministers staan op een lijst. De viceminister-presidenten Ingrid Lieten (sp.a) en Geert Bourgeois (N-VA), de nummers twee en drie van de Vlaamse regering, zijn voor hun partij zelfs het federale boegbeeld in hun provincie.

(tijd) - Erg verkwikkend is dat allemaal niet. De Vlaamse Parlementsleden zijn een jaar geleden niet verkozen zijn om nu weer campagne te gaan voeren voor een andere verkiezing. En ook de ministers zijn in 2009 niet aan hun mandaat begonnen om nu weer federaal campagne te voeren.

Het hele voorval illustreert twee dingen. Het eerste is de particratie. Op de keper beschouwd, kiest een kiezer niet wie in het parlement komt, hij kiest welke partij politieke macht krijgt. In eventuele coalitiegesprekken zal die partij de onderhandelaars afvaardigen en bepalen wie minister wordt. Steeds vaker zijn dat mensen die niet verkozen zijn. Het enige wat de kiezer kan doen, is bepalen welke partij politieke macht krijgt, en welke dus niet.

De tweede les is dat België een scheefgetrokken federale staat is. Een normale federale staat heeft federale partijen, maar niet zo in België. Dat maakt dat in ons land CD&V, Open VLD, sp.a, N-VA, LDD, VB en Groen! bij dezelfde groep Vlaamse kiezers naar stemmen dingen, of het nu federale of regionale verkiezingen zijn. Daarbij willen ze telkens hun beste ploeg in het veld sturen, ook al is die net verkozen in een andere assemblee.

Politici verplichten hun mandaat op te nemen is daarom maar een halve remedie. Je riskeert om de paar jaar een volksverhuizing van het Vlaams Parlement naar het federaal parlement, en terug. Een veel grondiger remedie is de verkiezingen gewoon laten samenvallen. Dat heeft ook nadelen, maar creëert minstens één geweldig voordeel: het laat de ruimte voor enkele jaren politieke rust, waarin beleid kan worden gevoerd. En laat net het gebrek aan beleid en besluiteloosheid sinds 2007 de grootste kwaal van de Belgische politiek zijn.

Een beter idee is nog een stap verder te gaan. Als België geen goedgeorganiseerde federale staat kan zijn, maak er dan een degelijke confederale staat van, waar het gewicht bij de deelstaten ligt. Waarom zou je geen verkiezingen kunnen houden voor het Vlaams, Waals en Brussels Parlement, om daarna uit die drie assemblees een vertegenwoordiging naar de Kamer te sturen? Dan zijn de machtsverhoudingen helder, bestaat een kans dat de besluitvaardigheid terugkeert en hoeft niemand op twee lijsten te staan. In zo’n systeem zouden de verkiezingen samenvallen, maar de politici op de lijsten niet. Nu is het omgekeerd.

Bart Haeck

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud