Zorgverleners afkopen met een restaurantcheque als aalmoes is beschamend. In de plaats daarvan is een alomvattend Octopusakkoord voor de zorg nodig.

Soms hebben vakbonden overschot van gelijk. Zoals toen ze vrijdag uithaalden naar de restaurantcheque van zegge en schrijve 300 euro voor de zorgverleners

Want stel je even voor. Je hebt wekenlang de ziel uit je lijf gelopen om zieken te verzorgen, en je doet dat nog. Op zondag evengoed als tijdens de week. In gesplitste shiften soms, vaak met te weinig collega’s per dienst. Eerst zonder beschermend materiaal, later met. Dat maakte het veiliger, maar fysiek nog zwaarder. En dan krijg je van de politici - die al weken lippendienst bewijzen aan de ‘helden van de zorg’ - te horen dat je voor 300 euro op restaurant mag gaan.

Dat keurde onze Kamer van Volksvertegenwoordigers donderdagnacht goed, net op de dag waarop ze ook groen licht gaf voor een ‘bijzondere commissie’ die de aanpak van de Covid-19-epidemie moet onderzoeken. Nee, geen onderzoekscommissie. Daarvoor heeft de coronacrisis blijkbaar nog niet genoeg gewoekerd.

Hoe opgesloten kunnen onze ‘volksvertegenwoordigers’ in hun parlementaire bubbel zitten, dat ze dit goedkeurden?

Hoe opgesloten kunnen onze ‘volksvertegenwoordigers’ in hun parlementaire bubbel zitten, dat ze die twee voorstellen zonder verpinken goedkeurden? En bij monde van Kamervoorzitter Patrick Dewael (Open VLD) zelfs met enige borstklopperij als goed nieuws verkochten?

Bijzonder fout

Om meerdere redenen is dit schaamchequesignaal bijzonder fout. Ten eerste is het gebaar selectief. Op het federale niveau werd beslist dat 125.000 zorgverleners de cheque wel krijgen. Op het Vlaamse niveau werd dat voor 127.000 zorgverleners weggestemd. De ene coronaheld is de andere niet.

Ten tweede is de restaurantcheque - naast de ecocheque, de maaltijdcheque en de dienstencheque - een poging om de werknemer netto iets te geven in plaats van bruto. Van loonsverhogingen blijft netto nauwelijks iets over. De regering geeft met al die cheques het signaal dat haar belastingsysteem faalt.

Ten derde is de hoogte van het bedrag niet meer dan een aalmoes. Wie dacht dat verplegers of zorgkundigen zich laten paaien met zo’n gebaar, zonder dat er iets structureel verandert aan hun werklast, werkomstandigheden en verloning, moet maar eens zijn oor te luister leggen bij een van hen.

Ten vierde is de cheque eenmalig en met eenmaligheid los je niets op. Integendeel, je creëert een bijkomend tekort. Dat geld was beter gestroomd naar een structurele aanpak voor de zorg. De railpassen, de restaurantcheques, de eenmalige energiepremies (op Vlaams niveau) voor wie zelfs maar één dag werkloos is, een bijkomend pensioen voor mijnwerkers... Honderden miljoenen voor maat regelen die nergens op gestoeld zijn. Elke week zijn er wel voorbeelden.

Octopusproject

Wat dit land nodig heeft, is een doordacht Octopusplan voor de zorg over alle ideologische en communautaire tegenstellingen heen.

De overheidsuitgaven zijn nog meer aan het ontsporen dan tijdens het malgoverno van België van 1977 tot 1981. En niemand maalt erom. Het heeft ons toen twee decennia van besparingsprogramma’s gekost, met de ene heffing na de andere crisisbelasting. Ondanks het budgettaire keurslijf is een investering in de zorg, een kerntaak, nodig. Maar dan doordacht en niet met zulke maatregelen.

Ook de ‘bijzondere coronacommissies’ - federaal en Vlaams - beloven niet meteen veel goeds als ze alleen achterom kijken. Wat dit land nodig heeft, na het falen op veel niveaus en van veel schakels in de corona-aanpak, is een doordacht Octopusplan voor de zorg. Naar analogie met de hervormingen die over alle partijen heen na de Dutroux-shock in onze politiediensten gebeurden. Met investeringen in de zorg, maar ook met een luik waar het efficiënter en minder versnipperd kan. Een staatshervormingsluik is daarbij ook nodig.

Een Octopusproject voor de zorg is het waard de ideologische en communautaire tegenstellingen te overstijgen. Als dat na zo’n coronashock niet meer kan, rest ons alleen nog een schaamcheque waarmee we nog één keertje de voeten onder tafel steken.

Lees ook 'Lessen uit de coronacrisis voor onze zorg' met ondermeer het dubbelinterview met Inge Vervotte (Emmaüs-zorggroep) en Pedro Facon (topambtenaar Volksgezondheid).


Lees verder

Gesponsorde inhoud